ခင်ခင်ပျိုရေ စောင့်ခဲ့တယ်

၁။ ခင်ခင်ပျိုရေ
 

ဝိသေသနပုဒ်က ဒီအတိုင်း

စာသားက ဒီအတိုင်း

တရားက တရားအတိုင်း

အမှားက အမှားအတိုင်း။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

မိုးတစ်ပေါက်တင်ပြီး

စိန်လိုလက်နေတဲ့ ဇီဇဝါပန်းများ မွှေးခဲ့လို့

ငါ့စိတ် ထိန်းနိုင်ခဲ့

မိုးတဖျောက်ဖျောက် နေ့တွေ ကုန်လွန်နိုင်ခဲ့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

မဖြောင့်ဖြူးခြင်းအချစ်စစ်ကို

အနှစ်တစ်ရာ သစ္စာဖွဲ့

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ၊ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၂။ ခင်ခင်ပျိုရေ ငါ့ဘဝ သမိုင်းတစ်လျှောက်

ဂူကြီးထဲမှ မီးတုတ်ကိုင် ထွက်လာသလို

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

သမိုင်းဆိုတာ နှေးချင်နှေးပြီး

မြန်ချင်လည်း မြန်တတ်တယ်။

မီရထားဘူတာရုံမှာ ရထားစောင့်သလို

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

“ပါလာ မလား

မပါလာဘူးလား"

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၃။ ခင်ခင်ပျိုရေ မှတ်တမ်းတစ်ရွက်

မိုးညို့ညို့အောက် ဖြတ်လျှောက်ခဲ့ပြီး

မှောင်ခဲ့တယ်။

တံတားအောက် ဖြတ်လျှောက်ပြီး

မှောင်ခဲ့တယ်။

မှောင်ခဲ့တယ်၊ မှောင်ခဲ့တယ်

မှောင်ခဲ့တယ်။

ငါဟာလည်း ဘာမို့လဲ

မှောင်ခဲ့တယ်။

အဝီစိက ခုမှ တက်လာသလို

မှောင်ခဲ့တယ်။

ငါ့ကိုယ်မှဦ အဲဒီအမှောင်နံ့စွဲလို့

ဒီဘဝမှာ ဒီမှာ မင်းကိုယ်နံ့ကို ငါ တောင့်တလို့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၄။ ခင်ခင်ပျိုရေ ပိုကောင်းတဲ့ကဗျာ

ထင်မြင်ချက်များ၊ မှတ်ချက်များ

ငါ့မျက်နှာနဲ့ တူခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

အရောင်ပိုကောင်းတဲ့ ကောင်းကင်

ပိုကောင်းတဲ့ ကဗျာ

ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝ

ငါက ဟိုလူ့ပြောပြ ဒီလူ့ပြောပြ။

မိန်းကလေးရေ .,.၊ အလုပ်တွေ များနေသလား

မုန့်ဟင်းခါးတစ်ပန်းကန်အတွက်လည်း

ကျေးဇူးပါပဲ။

နှင်းတောထဲရောက်နေသူထံ

ကျောက်မီးသွေး ပို့ဖို့ဆိုတာ

ကောင်းပါတယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၅။ ခင်ခင်ပျိုရေ ငါ့အကြောင်း

ငါတို့ နေနေသော နေ့ရက်များဟာ

အံ့သြစရာ။

အလိုမပြည့်ရင်းနဲ့

ထပ်၍ ထပ်၍ အလိုရှိခဲ့ကြ။

ဒါကြောင့် ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ငါတို့ ကစားခဲ့ကြ

ငါတို့ ကစားကြည့်ခဲ့ကြ။

ပြီး၊ ဒါဟုတ်ရဲ့လား

ပြီး၊ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ။

အချစ်ဆိုတာမှာပဲ

နစ်နာစရာ ရှိလာတယ်။

ဘဝမှာ ဒဏ်ရာအနာတရ

အမာရွတ်တွေ ထပ်ထပ်တိုးလာတယ်။

တက်တူးထိုးဖို့ လိုဦးမလား !

ဒါကြောင့် ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၆။ ခင်ခင်ပျိုရေ မပြီးသေးသော ပန်းချီကား

ဘယ်လမ်းမှ မရွေးဘဲ

ဒီလမ်းပဲ ရွေးခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

အမိဝမ်းက လာခဲ့တယ်

ကျောင်းသွားခဲ့တယ်

အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်

အလုပ်ရှုပ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အလုပ်မပြီးဘူး

အလုပ် မပြီးသေးဘူး။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၇။ ခင်ခင်ပျိုရေ ခေတ်အဆက်ဆက် မေတ္တာဖြင့်

ငါ့ကို မျက်မှန်တပ်လိုက်ရင်

သူ့ကို မျက်မှန်ချွတ်လိုက်ရင်

ငါတို့နှစ်ယောက်ဟာ

တူလွန်းလေစွ။

မင်းနဲ့ငါ

တူလွန်းလေစွ။

ပါလာသည့် ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှု

တူလွန်းလေစွ။

ဒါကြောင့်သာ ဒီသံသရာမှာ

ငါတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြ။

ဆုံတွေ့ဖို့

တကယ်လိုခဲ့ကြ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါတို့ တူလွန်းလေစွ။

အခက်အခဲတွေ

ခက်ခဲခဲ့ကြ။

တကယ်မခက်ဘဲ

ခက်ခဲခဲ့ကြ။

အဲဒီမှာ ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၈။ ခင်ခင်ပျိုရေ ငါတို့အနီးမှာ

တစ်ပုဒ်မှ နောက်တစ်ပုဒ်သို့

အနုပညာတစ်ခုမှ နောက်တစ်ခုသို့

'၀' မှ '၁' နှင့် '၂' သို့

'၃' နှင့် '၄' သို့။

၎င်းကဲ့သို့

ငါစောင့်လို့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ခေျာင်းအတန်တန်ခြား

ခရီးအတန်တန်ခြား

အကန့်အတန်တန်ခြား

ကမ္ဘာအတန်တန်ခြား

ဘယ်ကမ္ဘာရောက်သွားသွား

ငါတို့အနီးမှာ

ငါတို့ ရှိခဲ့ကြ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၉။ ခင်ခင်ပျိုရေ ဒီလိုအချိန်တွေ

ရှုခင်းတွေ ကုန်သွားပြီလား

ရှုခင်းတွေ ကုန်သွားမှာလား

ရုပ်ရှင်တွေ ကုန်သွားမှာလား

သီချင်းတွေ ကုန်သွားမှာလား

ဘဝတွေ ကုန်သွားမှာလား

နေ့စဉ် တက်တက်ကြွကြွ ရုံးသွားတဲ့ ရုံးစာရေးများ

ကုန်သွားမှာလား

ငါ့လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်မကုန်ခင်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ရှုခင်းတွေ မကုန်နိုင်ဘူးမဟုတ်လား

ခင်ခင်ပျိုရေ

မကုန်နိုင်ဘူးမဟုတ်လား

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ကမ္ဘာ့ဖလား ဘောလုံးပွဲစဉ်များ

မကုန်ဘူးမဟုတ်လား

ကမ္ဘာ့ဖလား ဘောလုံးပွဲစဉ်များ

လာဦးမှာမဟုတ်လား။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၀။ ခင်ခင်ပျိုရေ ငါ စောင့်ခဲ့ရ

ယနေ့ အမှား ဘယ်နှခုဟု

ယနေ့ အမှန် ဘယ်နှခုဟု

ဂရို့ချိုးခဲ့သလို

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ငါစောင့်ခဲ့ရ …

ငါ စောင့်ခဲ့ရ။

ငါ့အဖြေကို ငါ စောင့်ခဲ့ရ

ငါ့စာရင်းကို ငါ စောင့်ခဲ့ရ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့ရ။ ။

၁၁။ ခင်ခင်ပျိုရေ ခေါ်ကြိမ်များ

အကြီးအကျယ် သင်္ဘောမှောက်ခဲ့တယ်

ရေကူးမတတ်ဘဲ ကူးခဲ့တယ်

ကမ်းမမြင် ငှက်မမြင် ပြင်ကျယ်ကြီးထဲ

ငါ မြုပ်တော့မယ် …

ဘယ်သူမှ မကြား

တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မကြား။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

မင်း အစက်တစ်စက်

ငါ အစက်တစ်စက်

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၂။ ခင်ခင်ပျိုရေ ကဗျာတစ်ပုဒ်

အကောင်းတွေချည်း ကွက်ရေးဖို့

ငါ ဒီစာမျက်နှာမှာ စဉ်းစားတယ်။

ငါရေးနေတာတွေ မကောင်းတွေမို့လား

ငါ စဉ်းစားခဲ့တယ်။

အဲသလိုနဲ့ ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့ရ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၃။ ခင်ခင်ပျိုရေ ချောင်းကြည့်ပေါက်ကလေး

မလိုလို့လည်း မရ

လိုလို့လည်း မရ

အနုပညာနဲ့ နေ့စဉ် ငါနေခဲ့သလို။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ပလက်ဖောင်းအကျယ်ကြီးနဲ့ ငါတို့ မြို့ရဲ့လမ်း

မရှိတော့ပြီ။

ကုက္ကိုပင်အကြီးကြီးတွေ

မရှိတော့ပြီ။

ခေျာင်းကြည့်ပေါက်ကလေးတစ်ပေါက် ရှိတဲ့ အထပ်ခိုးလေး

မရှိတော့ပြီ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါစောင့်ခဲ့တယ်။

ပြိုင်တူ ကတုန်ကယင် ဖြစ်ရတဲ့ အသက်အရွယ်

မရှိတော့ပြီ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၄။ ခင်ခင်ပျိုရေ ရေ အသက်ရှူငွေ့များ

ဓါတ်ကြိုးတန်းပေါ် ခိုတွေသီးလို့

သစ်သားအိမ်ကလေးရှေ့ ရောင်စုံပူဖောင်းတွေ လွင့်လို့

ရပ်ကွက်ကလေးဟာ အသက်ဝင်လာလို့

လူတွေ အသက်ဝင်လာလို့။

သွားကြ၊ လာကြ

ကြံကြ၊ ရှာကြ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါစောင့်ခဲ့တယ်။

ဒီလိုတစ်နေ့ဟာ

တစ်နေ့ပြီး တစ်နေ့

ငါတို့ဟာ တစ်ကွေ့ပြီးတစ်ကွေ့

ငါတို့ဟာ တရွေ့ပြီးတရွေ့ရွေ့

ငါတို့ဟာ တငွေ့ငွေ့။

ငါတို့ ဘယ်ရထားမှာ လွဲခဲ့လဲ

တစ်ခါလွဲရင် နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက် ကြာတတ်လဲ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၅။ ခင်ခင်ပျိုရေ သီချင်းတစ်ပုဒ်

သီချင်းတွေဟာ အမြဲပဲ

စီးဆင်းနေခဲ့ကြ

သီချင်းက

တစ်ယောက်တည်းနဲ့လည်း ညည်းလို့ရတယ် မဟုတ်လား။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါစောင့်ခဲ့တယ်။

သီချင်းတစ်ပုဒ်လောက်ဖြစ်စေ

ငါ ဆိုခဲ့ချင်ပါတယ်။

သီချင်းတစ်ပုဒ်ပဲ ဖြစ်စေ

ငါ တတ်နိုင်ခဲ့ချင်ပါတယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၆။ ခင်ခင်ပျိုရေ မင်း ပြောပြရလိမ့်မယ်

ကိုယ်လည်း ဒီမျှ

သူလည်း ဒီမျှ

ဝေစုအညီရကြသလို

ဒုက္ခဆိုလည်း ဒုက္ခ၊ ပျော်ရွှင်မှုဆိုလည်း ပျော်ရွှင်မှု

အမှန်တရား ကိုလည်း ညီတူညီမျှ

မယူချင် မရ

ယူချင် ရရဲ့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ယူချင်သော် ရရဲ့။

ငါ့မှာက ရ မရ

မင်း ပြောပြရလိမ့်မယ်။

နှစ်များ များခဲ့တောင်မှ

မင်း ပြောပြရလိမ့်မယ်။

နှလုံးသားနဲ့ တွေ့တဲ့အမှန်

မင်း ပြောပြရလိမ့်မယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၇။ ခင်ခင်ပျိုရေ အားနာပါတယ် မိန်းကလေးရယ်

ကိုယ့်ရှိတာလေး ပါမသွားအောင်

သတိ ဝီရိယနဲ့ပေါ့

မများပါဘူး

ကိုယ့်ရှိတာလေး ပါမသွားအောင်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

မများပါဘူး။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

အားနာပါတယ် မိန်းကလေးရယ်

သတိ ဝီရိယနဲ့ပေါ့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါစောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၈။ ခင်ခင်ပျိုရေ အဖော်ကွဲသူ

ကိုယ့်အိမ်မှာ

ကိုယ့်အိပ်ရာ ရှိလိမ့်။

ကိုယ့်အိပ်ရာမှာ

ကိုယ်ရှိပါလိမ့်။

အူကြောင်ကြောင် ရှင်ဖူး

ထ ပျံသန်းဖူး

ဖူးယောင်ဖူး

ငါဟာ အရူးတပိုင်း ကပြ။

ပြီးတော့၊ အဖော်ကွဲ

တစ်ယောက်တည်း အိမ်ပြန်ကြ။

အဖြစ်ပျက်က အရှင်းကြီး

ငါတို့က မရှင်းခဲ့ပုံပါ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၉။ ခင်ခင်ပျိုရေ ကသစ်ပန်းတွေ ပွင့်ပေါ့

ကဗျာဆရာယောင် ဆောင်ကာ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ရှုံးလို့ ရှုံးမှန်း မသိ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

နိစ္စဓူဝမှန်မှန်

နှစ်ဘဝနေ

နှစ်ခါသေသလို

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ၊ ကသစ်ပန်းတွေ ပွင့်ပေါ့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၂၀။ ခင်ခင်ပျိုရေ စောင့်ခဲ့တယ်

တစ်ရက်ကို ငါ ဘာလို့ မစောင့်နိုင်ရမှာလဲ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

မီးလျှံလို

ကြိုးတန်းမှာ လိမ်ညှစ်လှန်းထားတဲ့အဝတ်လို

ပျောက်ဆုံးသောအရာလို

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ကိုယ်ကသာပြောစရာရှိပြီး

သူက ပြောစရာမရှိတော့သော ယတိပြတ်မှုကို

ငါ ချိန်းခဲ့ပါတယ်။

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

ခင်ခင်ပျိုရေ စောင့်ခဲ့တယ်

အောင်ချိမ့်

စိတ်ကူးချိုချို အနုပညာ

၂၀၁၁ ခုနှစ်၊ မေလ

ပထမအကြိမ်

ကပ္ဖ္ကာသို႔

ကပ္ဖ္ကာသို႔ ၊၃၊

ေႏြရာသီပန္းေတြလို
အပြင့္စုံ အေရာင္စုံ
လူငယ္လူရြယ္ေတြ ဆံပင္အေရာင္စုံ
ေခတ္ႀကီးလို အေရာင္စုံ
လွလည္း လွပ
ငယ္ရြယ္မႈကိုလည္း ပိုေဖာ္ျပ။
အဲဒါနဲ႔၊ ခင္ဗ်ား
ဆံပင္ေရာင္စုံ ဆိုး မလို႔လား!
မရူးေလနဲ႔
ရူးသြားမယ္၊
ဆိုးခ်င္လွ်င္..
အျဖဴသာဆိုး။ ။



ကပ္ဖ္ကာသို႔ ၊၄၊

စာပို႔သမားသာ မဟုတ္
သတင္းစာပို႔သမားသာ မဟုတ္
ငါလည္း ငါ့အိမ္ ငါ့လိပ္စာ ငါလိုက္ရွာရာ မေတြ႕၊ မေတြ႕
တယ္လီဖုံးေခၚတယ္၊ ရတဲ့အခါ "ဟယ္လို ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ"
ငါေမးရတဲ့အခါ။
ကမာၻေပၚမွာ ေပ်ာက္ဆုံးေနသူမ်ား
ေပ်ာက္ဆုံးေနေသာ လိပ္စာမ်ား
ဘယ္ကိုေခၚမွန္းမသိ ဖုံးေခၚသံမ်ား။
မွတ္ပုံတင္ရွိရဲ႕လား
ဇယားမွာ ျပည့္ေအာင္ျဖည့္ရဲ႕လား
"MIND SCAPE ပန္းပု ပန္းခ်ီျပပြဲ" ၾကည့္ၿပီးၿပီလား
၂၀၁၁ ႏွစ္သစ္ ေရာက္ၿပီလား။

ေဟ့လူ! ကပ္ဖ္ကာ....၊ ခင္ဗ်ားကို
"ျမန္မာျပည္ကို လာဘို႔ ဖိတ္ေခၚတယ္"*။ ။

*ျမန္မာျပည္ ခရီးသြားႏွစ္ သီခ်င္းမွတစ္ပိုဒ္



ကပ္ဖ္ကာသို႔ ၊၅၊

ငါ့ေနာက္မွာ ဘာမွ်မရွိ
"ငါ့ေနာက္မွာ ေက်ာဘဲရွိတယ္"လို႔
သူငယ္ခ်င္းက ေထာက္ျပပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က အေကာင္းျမင္သမားပဲ
ကြ်န္ေတာ္ ေျဖပါတယ္။ "ေက်ာရွိလို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့"
(ေျဖပါတယ္ ဆိုတာ အဓိပၸာယ္ ၂မ်ိဳးပါ)
စကားအေျဖေကာ
ေျဖသာတာေကာ။

ဇာတ္လမ္းမ်ားကား
အဆန္းသားကလား
အဖ်ားရွဴးခဲ့သလို
အဖ်ား ကားသြားတာမ်ိဳးလည္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းက ထပ္ေျပာပါတယ္
"အႀကံေကာင္းရင္ တစ္ခ်က္ပဲ"။
ကြ်န္ေတာ္က ဆက္ေျပာပါတယ္
"အႀကံမေကာင္းရင္လည္း တစ္ခ်က္ပါပဲ"။
ကြ်န္ေတာ္က အေကာင္းျမင္သမားပဲ။ ။



ကပ္ဖ္ကာသို႔ ၊၆၊

"လူေပါေတြကတဲ့ ျပဇာတ္ကို
ေၾကးႀကီးႀကီးေပးၾကည့္ရတယ္ ဟုတ္လား
သိရက္ႀကီးနဲ႔ ငါ့ကိုရိတ္ေစာင္းေျပာေနတာမဟုတ္လား
အဲဒီျပဇာတ္မွာ ငါ ပါတယ္ကြ.."
ေရွ႕နားခုံမွာ အမည္မသိ လူႏွစ္ဦး
စကားၿငိေနၾကပုံ၊ ႀကဳံခဲ့ရေၾကာင္း
သပၸဳရိသအေပါင္း
သူေတာ္ေကာင္း.....တို႔
သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု။ ။

ေအာင္ခ်ိမ့္
Mandalay ICON မဂၢဇင္း

အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ

အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၁

ကဂ်ိဳးကေဂ်ာင္ ဟိုေကာင္ဝတ္လာတဲ့ တီရွပ္ဟာ ငါ့အျပာေရာင္ တီရွပ္ပဲ။ တံဆိပ္နဲ႔ စာတန္းနဲ႔ [ စာတန္းက Boney’m ရဲ႕ Solgan ကို ကူးေရးထားတာ ] Love For Sale တဲ့။ အသက္အရြယ္ကိုမွမေထာက္ မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္နဲ႔။
ဒီေကာင္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္မွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ မတိုးဘူး။ တြဲေနက်ထဲက သုံးေယာက္ ခြာသြားတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ သူတစ္ေယာက္တည္း။ ထိုင္ရင္ ဒူးခ်ိတ္တယ္။ ထရင္ ခါးေထာက္တယ္။ စိတ္ပါရင္ ကဗ်ာေရးတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ ကိုယ့္လူ။
ေပါ့ေသးေသး မဟုတ္ဘူး။ ‘သူနဲ႔တန္းတူတာ ကမာၻမွာကို ေရ လိုက္ရင္ လက္ႏွစ္ဖက္ မျပည့္ဘူး’ လို႔ အၿမဲစဥ္းစားတယ္။ အခ်ိန္ျပည့္ကို စဥ္းစားတာ။ ငါ သိတာေပါ့ကြာ။ အဲဒါ ရယ္စရာလိုလို၊ ငိုစရာလိုလို။
ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ အခိုင္အမာသူငယ္ခ်င္း၊ ရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ကိုယ့္ မိန္းမနဲ႔ဆို သုံးေယာက္ေပါ့။ ေငြယူသုံးတယ္။ ဆာရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စားတယ္။ ရန္ျဖစ္လို႔ရတယ္။ အျခားသူေတြကို တစ္စက္မွ အထင္မႀကီးဘဲ ေနလို႔ရတယ္။ ဟား လို႔ရတယ္။ သနားလို႔ရတယ္။ အႏုပညာကို ႀကီးႀကီးခ်စ္ခဲ့တယ္။ ေဟာ…။ အခု ဟို ကဂ်ိဳးကေဂ်ာင္ေကာင္ လမ္းကူလာၿပီ။ ငါ ေရးေနတဲ့ကဗ်ာကို လက္စသတ္မွ။
လုံေလာက္တယ္
ငါတို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ကိုးကားလို႔
ငါတို႔ လုံေလာက္တယ္။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၂

လည္ပင္းကို တိုင္းတယ္
ရင္အုပ္ကို တိုင္းတယ္
ပခုံး၊ ခါး
လက္ေမာင္းကို တိုင္းတယ္။

လက္ေကာက္ဝတ္ကို တိုင္းတယ္
အရွည္ကိုတိုင္းတယ္
‘ေကာ္တြန္ေနာ္’ ‘ၾကယ္သီး ၁၂ လုံးတပ္မယ္’
‘ေကာ္လာ ေထာင္မယ္’။

အပ္ခ်ဳပ္ဆရာက
ေပႀကိဳးကို ပခုံးေပၚ ေခြတင္လိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့
ငါ့ကို ရႊင္ရႊင္ၿပဳံးၿပဳံး ၾကည့္တယ္။

အင္း။ ကဗ်ာေကာင္းေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ရခ်င္လို႔
အဲဒါ …
အဲဒီအက်ႌဝတ္ၿပီး
ကဗ်ာ စပ္မလို႔။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၃

ဒီမနက္ ကမာၻႀကီးကို နားေထာင္အၿပီး
ငါ ကမာၻႀကီးထဲ ခုန္အဆင္းမွာေပါ့
မ်က္ႏွာသစ္ရမယ္
သြားတိုက္ရမယ္။

သြားတိုက္ရမယ္ ! ။

အဲဒီမွာ . .
ငါ ဆတ္ခနဲ က်င္စက္ထိသလို
ငါခုပဲ အဲဒီျပကြက္ကို ျပန္ၾကည့္ရသလို အမွတ္ရရ
သူမရဲ႕ ‘သြားတိုက္ပုံ’ သ႐ုပ္ေဆာင္ျပကြက္ကေလး။

သူမဟာ
သြားတိုက္ခဲ့
သြားတိုက္ၿပီး ပလုပ္က်င္း
ပလုပ္က်င္းၿပီး ပလုပ္ကို
ၿမိဳခ်လိုက္တယ္။

ၿပီး။ သူမရဲ႕ဓာတ္ပုံ
သူမရဲ႕ KAWABATA MAMIKO ဆိုတဲ့အမည္
သူမရဲ႕ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္
ငါ ဖတ္ရတယ္။

I am not an artist.
I am a ..worker တဲ့။

ဒီကဗ်ာဖတ္မိတဲ့မိတ္ေဆြ
ခင္ဗ်ား သြားတိုက္ၿပီးပါၿပီလား။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၄

လမ္းထိပ္ကြမ္းယာဆိုင္က
သၾကားလုံးဟာခ်ိဳတယ္။
ဂ်ယ္ရီလူးဝစၥနဲ႔
သန္းႏြဲ႕ ရယ္ရတယ္။

‘ဂြ်န္လ၏ မိုးေရမ်ား’.. မွ

အဲဒီလူေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ရယ္စရာေတြ လုပ္ျပတယ္
ကြ်န္ေတာ္တို႔က ရယ္ရမွာ အားနာတယ္
အားနာနာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရယ္ပါတယ္
ရယ္ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စိတ္ညစ္တယ္။

တစ္ဆိတ္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာ ယုံေစခ်င္ပါတယ္
ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေပါ့ပါးသြားေအာင္ တကယ္ရယ္ခ်င္ပါတယ္။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၅

သူတို႔အႏုပညာက
ေငြေတြရၿပီး
ငါတို႔အႏုပညာက
ေငြေတြ မရဘူး။

ဒါေၾကာင့္မို႔ ငါဟာ ေဒဝဒတ္ျဖစ္ခဲ့ရ
ဒါေၾကာင့္မို႔ ငါဟာ မာရ္နတ္ျဖစ္ခဲ့ရ
ဒါေၾကာင့္မို႔ ငါဟာ ဦးေက်ာက္လုံးျဖစ္ခဲ့ရ
ဒါေၾကာင့္မို႔ ငါဟာ အေမ့ အထင္လြဲ ခံခဲ့ရ။

ဆိုင္းဘုတ္တိုင္းက
အျငင္းပယ္ခံခဲ့ရ။

ဘုရားက အႏုပညာကို
တားျမစ္ေတာ္မူပါတယ္။

ငါ့မွာ
ဘုရား တာျမစ္တဲ့အရာကို
ေငြမရာ ေရႊမရာ
ခ်စ္ခဲ့ရ။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၆

ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းမွာ သစ္ပင္အႀကီးႀကီးေတြ
သစ္ရြက္ေႂကြ ေဖြးေဖြးေတြ
ငါတို႔ေတြ
ကားေတြ။

ေခတ္ေတြ၊ ေကာင္မေလးေတြ
မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ
တီထြင္ဘာသာစကားေတြ
ေငြေတြ။

ၿပီး။ မိုးရာသီေတြ၊ ေဆာင္းရာသီေတြ
ေႏြရာသီေတြ၊ ပန္းေတြ။

ၿပီး။ စာအုပ္ေတြ၊ ဝတၳဳေတြ
႐ုပ္ရွင္ပေဒသာေတြ၊ ႐ႈမဝေတြ၊ ေသြးေသာက္ေတြ
ၿမဝတီေတြ၊ ေငြတာရီေတြ၊ မိုးေဝေတြ။

ၿပီး။ လက္ဖက္ရည္ေတြ၊ အရက္ေတြ
ဖိနပ္ေတြ၊ ေျခသည္းလက္သည္း လွီးခုံေလးေတြ။

ၿပီး။ ‘ငါ ဘယ္မွာလဲေဟ့’ ၿပီး။ ‘ငါ ဘယ္မွာလဲေဟ့’
‘ငါ ဘယ္မွာလဲေဟ့’
ငါ့ဘာသာ ပုန္းတမ္းကစားတာေတြ။

တာဝွာ၊ အီေကာ္ေနာမစ္
စထရင္း ဟိုတယ္ေတြ။

ဝါဇီ၊ ေရႊၾကည္ေအး၊ ေရႊလမင္း
ျပည္သူ႔မုန္႔တိုက္ မရွိေတာ့။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၇

ေနရတာ
ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

ေတာအထပ္ထပ္
ေတာင္အထပ္ထပ္လို
ေဆာင္းအထပ္ထပ္ ေႏြအထပ္ထပ္
မိုးအထပ္ထပ္မွာ
အံကစားပြဲ ‘ရႈံးေၾကးသင့္သူ’ လို
ေနရတာ
ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

‘ဂြင္းနက္’ စံခ်ိန္တင္ႏိုင္ရန္
ေႄမြမ်ားကင္းမ်ားနဲ႔ တစ္ခန္းထဲအတူတူ
ေနရသလိုပဲ ငါ့ အျဖစ္ဟာ
ေနရတာ
ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

သူ႕ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ငါ့ကို ႏႈတ္ဆက္ရာ
သူ႕ကိုယ္နံ႔ ငါမႀကိဳက္လို႔ ငါ မုန္းငတ္ခဲ့
ေနရတာ
ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

အႏုပညာတစ္ပုဒ္
အႏုပညာတစ္ရပ္ဟာ ရေတာင့္ရခဲပဲ
ေနရတာ
ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

အေလ်ာ အပ်က္ အၾကား အစပ္မ်ားသျဖင့္
ငါတို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေဝးခဲ့ၾက
ေနရတာ
ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

အပိုင္ရန္လိုခံရ၍
ငါဟာ ရန္သူရရွိခဲ့ျပန္ရာ
ေနရတာ
ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

ငါ့ဒီကဗ်ာ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ရာ
ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ ဒီနာရီ ဒီမိနစ္
ေနရတာ
ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၈

ငါ စကားလုံးေတြ ေရြးလာတယ္
ငါ ေျပေပ်ာက္ဖို႔
မင္း သက္သာဖို႔။

ငါ့ေျခတစ္လွမ္းတိုင္း တစ္လွမ္းတိုင္း
ေရွ႕တိုးလို႔မရ
ေရွးပ်ိဳ႕မ်ား
ရတုဘုရင္၏ ရတုမ်ား ထစ္
ငါ့တို႔ ထစ္, ထစ္
ထစ္, ထစ္ ျပန္ဖတ္ေနသလိုပဲ။

ပန္းသီးကိုစေတြ႕ခဲ့တဲ့ လူႏွစ္ေယာက္မွ
ကုလား႐ုပ္ရွင္မွာ
ေဟာလီးဝုဒ္႐ုပ္ရွင္မွာ
သန္းမ်ားစြာ သီခ်င္းဓာတ္ျပားမွာ
CNN သတင္းမွာ
သမိုင္းမွာ
ရွင္းေနတာကို ရွင္းေအာင္ေျပာမျဖစ္လို႕
ေျပာလို႔ျဖစ္တာ ေျပာေနရတဲ့ ကမာၻႀကီး။

ငါဟာ ဖီလိုဆိုဖာ မဟုတ္ပါဘူး
အခ်စ္ဟာ မုန္လာဥနီပဲ။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၉

အသက္ ၂၀ ကေန
အသက္ ၅ ႏွစ္ ႀကီးလာခဲ့တုန္းက
နိပ္ပါတယ္
ေကာင္းပါတယ္။

အသက္ ၅၅ ႏွစ္ကေန
အသက္ ၅ ႏွစ္ ႀကီးလာတာကေတာ့
ခ်စ္ေသာ ‘ဂ်နီဖာ’
အေတာ္ဆိုးတာပဲ။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၁၀

သားေရဖိနပ္ ၃၈၀၀
ၾကက္ေပါင္းဆီခ်က္ ၃၅၀
လက္ဖက္ရည္ ၁၅၀၊ စီးကရက္ (စီးကရက္၊ ေဆးလိပ္
ေသာက္ျခင္းဟာ ေခတ္မမီမႈပဲ) မေသာက္
သီလရွင္လွဴ ၁၀၀
ဆံပင္ညႇပ္ ၅၀၀
ဘတ္စ္ကားခ ၁၂၀၊ အရပ္ ၅’ ၈”
ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ၁၃၀ ေပါင္
ဆံစပ္မွဲ႔ရွိ၊ အလုပ္အကိုင္ ကဗ်ာဆရာ။

ငါဟာ ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲက သုံ႔ပန္းနဲ႔ တူလာတယ္။
(အခုတေလာေတာ့ ဝလာတယ္ ေျပာတယ္)
မိန္းမကို ေမးၾကည့္ရဦးမယ္
ၿပီးရင္ ေျပာမယ္၊ Game ေဆာ့မယ္။

တာဇံလား၊ ေဂါ့ဖားသားလား၊ ကဗ်ာဆရာလား၊
ဟဲ ဟဲ။ ကဗ်ာဆရာပါပဲ။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၁၁

လက္ဖက္ရည္ခြက္ေပါင္း တစ္သိန္းေလာက္
ငါ ေသာက္ခဲ့တာေပါ့ ကမာၻႀကီး။

ရဲႀကီးေခၚ သစၥာနီဆို
ခြက္ေပါင္း ႏွစ္သိန္းျပည့္ရွာေရာ့မယ္။

ေမာင္သစ္မင္း ငယ္စဥ္ အသည္းကြဲတုန္းက
ေဆးမကူ ဘာမွမကူ
လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ ႏွစ္ခြက္ သုံးခြက္ ေလးခြက္နဲ႔
ကုစားခဲ့တယ္။ ေက်ာ္ခဲ့တယ္။
ခ်ိဳခဲ့တယ္။ ခါးခဲ့တယ္။
ပူခဲ့တယ္။ ဆူခဲ့တယ္။ မုန္တိုင္းက်ခဲ့တယ္။
လိႈင္းႀကီးခဲ့တယ္။ ေခ်ာက္ထဲက်ခဲ့တယ္။
လူဆိုတာ ႀကဳံရမွာပဲမို႔ ႀကဳံခဲ့တယ္။

အျပစ္ကင္းတဲ့ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ တစ္ခြက္
ငါတို႔ စြဲခဲ့ၾကတယ္။

ေကာင္းရာမြန္ရာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ
ငါတို႔ ထိုင္ခဲ့ၾကတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ေကာက္ဝတ္မွာ
I Love Tea တဲ့
ေဆးမင္ေၾကာင္
ထိုးထားတယ္။

အေဖနဲ႔အေမရဲ႕ ဘဝမွာ ဇိမ္ခံမႈဟာ
ခ်ိဳင့္ဆြဲလက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ ပိုေသာက္တာပါပဲ။

Oh Yeah!
ဒီမွာ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ မေျပၿပီ အခ်စ္ကေလး။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၁၂

တစ္မိနစ္ၿပီး ေနာက္တစ္မိနစ္မွာ
အရင္က တစ္မိနစ္ အတိုင္းသာ။

တစ္မိနစ္ၿပီး ေနာက္တစ္မိနစ္မွာ
Next, Next ပဲ ႏွိပ္ကာ ႏွိပ္ကာ။

တစ္မိနစ္ၿပီး ေနာက္တစ္မိနစ္မွာ
ကြ်န္ေတာ္ ဒီေန႔အပန္းေျဖသီခ်င္းနားေထာင္မႈ အဆင္မေျပလွပါ။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၁၃

မနက္ ၂ နာရီမွာ ထ
မနက္ ၂ နာရီမွာ ထ . . .
မနက္ ၂ နာရီမွာ မထခ်င္လွ်င္
မနက္ ၂ နာရီမွာ ထ ။ ။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၁၄

ေရွ႕ကဆရာမ်ား
အလကၤာမ်ား၊ ကဗ်ာပုလဲကုံးမ်ား၊ ဖန္မီးအိမ္မ်ား
လကြယ္ညမ်ား၊ ဧရာဝတီမွ ဒုဌာဝတီမ်ား
မႏၱေလးၿမိဳ႕၏မနက္ခင္းမ်ား
ဘတ္သီးမ်ားလို လင္းခဲ့ဘိ။
သို႔မဟုတ္ မီးေခ်ာင္းလို လင္းခဲ့၏။
[ မီးေခ်ာင္းဆိုလို႔ အဲဒီေခတ္တုန္းက
မီးေခ်ာင္းဖြင့္လိုက္ရင္ တန္းမလင္းဘူး။
ဖ်ပ္ဖ်ပ္၊ ဖ်ပ္ဖ်ပ္၊ ဖ်ပ္ဖ်ပ္
မ်က္ေတာင္ခတ္ၿပီးမွ လင္းတာ
သတိရျခင္း မွတ္ဥာဏ္ေတြလိုပါ။ ]

ငါတို႔ေခတ္၏ ဂြ်န္မိုးေရမ်ား၊ သစ္ရြက္အေသမ်ား
ဂႏၱဝင္မမမ်ား၊ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္အတုမ်ား
ဒီပရက္ရွင္းမီးခိုးမ်ား၊ အမႈန္အမႊားကင္းစက္တဲ့လက္ေဆာင္မ်ား
အခုန္မ်ား
ေဖာ္ေဝးငွက္မ်ား
အျခား ကဗ်ာလုံးခ်င္းမ်ား
ခပ္တည္တည္ပဲ ရွိခဲ့တယ္။
ခပ္တည္တည္ပဲ ေနခဲ့တယ္။

ဒီဘက္ႏွစ္မ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာမ်ား
ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာလုံးခ်င္းမ်ား
ကြ်န္ေတာ့္ အသက္အရြယ္လို
ပိုတိုး ပိုမ်ားလာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ
တစ္ေၾကာင္းမွ်၊ ႏွစ္ေၾကာင္းမွ်၊ ၁၄, ၅ ေၾကာင္းမွ်။
ကြ်န္ေတာ့္ကဗ်ာလုံးခ်င္းတစ္အုပ္ဟာ
၁၀ ပုဒ္မွ်။ ၁၂ ပုဒ္မွ်။ ၂၅ ပုဒ္မွ်။

အဲသလို။ အဲသေလာက္မွ်
ကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္ ေရးခဲ့ရတာပဲ။

ခပ္သေလာက္ မပါရင္
ပါသေလာက္ ခပ္ပါေတာ့။

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရးတဲ့အခါ
ခႏၶာ႐ုပ္နာမ္ ႏွစ္ပါး အားသြန္
ေလးနက္ အေရးႀကီးပေစ
ဖတ္သူ၏ သေဘာသကာယ မွ်သာ ။ ။



အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ ၁၅

ဤတြင္ေရြ႕
‘အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ’ ၿပီး၏ ။ ။
ဒန္တန္႔ဒန္ . . .

ေအာင္ခ်ိမ့္

==+==

႐ႈံးပြဲမ်ားအတြက္ အမွတ္အသား (အမွာ)

ရယ္စရာပါ။ ငိုစရာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကဗ်ာပါ။ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူးလို႔လည္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဘဝျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဖတ္ပါဦး။
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္က “ဘဝကို ဟာသျဖင့္ မြမ္းမံေသာအခါ အေတာ္အတန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းလာ၏” လို႔ဆိုပါတယ္။ မၾကားေသးမီေလးကပဲ သုခမိန္လိႈင္က “ထိပ္ေပါက္ ေခါင္းကြဲ.. ဒဏ္ရာေတြဆို ေရာင္စုံပတ္တီးလွလွ စည္းျပမယ္” တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ျဖစ္ေနတဲ့ သီခ်င္းအခ်ပ္က Bond မိန္းကေလးမ်ားတေယာအဖြဲ႕ ROYAL ALBERT HALL တင္ဆက္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။ “ပူေလာင္မႈ” ပါၿပီး “ပူေလာင္မႈေျပေဆး” လည္း တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ပါပါတယ္။ အႏုပညာဟာအံ့ၾသစရာပဲ။ ေရငတ္ေျပခဲ့တယ္။
တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ ကြ်န္ေတာ့္ ခလုတ္ကသင္းဇာတ္ကို အရယ္အေမာမပ်က္ တစ္လတစ္ပုဒ္ မွန္မွန္ေရးေနခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ရယ္ျပေနခဲ့ပုံပါပဲ။
“အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ”ေပါ့။ စာဖတ္သူမ်ားလည္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူရယ္ၾကပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုျဖစ္ျဖစ္ ရယ္ပါ။ အလကား ေငါင္ေနမယ့္အတူတူ ရယ္ေနတာ မေကာင္းဘူးလား
တကယ္လို႔ “အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ” ကို မွားၿပီး “အသည္းကြဲ ကဗ်ာဆရာ”လို႔ ဖတ္ရင္လည္း .. ရပါတယ္။ You Okay: Thank You.

ေလးစားစြာျဖင့္
ေအာင္ခ်ိမ့္
၅ - ၉ - ၂၀၀၈

‘အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ’ ကဗ်ာအတြဲမွာ
၂၀၀၅ ဇူလိုင္မွ ၂၀၀၆ ႏိုဝင္ဘာအထိ
‘သရဖူ’ မဂၢဇင္းတြင္ တစ္လခ်င္း
ေရးစပ္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ
ကဗ်ာမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ယင္းကို ‘စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳ’မွ
တစ္စုတည္း တစ္ေပါင္းတည္း
ထုတ္ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေအာင္ခ်ိမ့္၊ အသည္းစြဲကဗ်ာဆရာ
၂၀၀၈၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ပထမအႀကိမ္၊ စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳ။

ပုံေျပာသူ ၁၃

ပ်ဥ္းမပြင့္ၿပီ သခြပ္ပြင့္ၿပီ
ကသစ္ပြင့္ၿပီ ပိေတာက္ပြင့္ၿပီ
သႀကၤန္လာၿပီ ဒိုးသံလာၿပီ
မိုး႐ြာေတာ့မယ္ သူငယ္ခ်င္းတို႔။ ။

ေအာင္ခ်ိမ့္
ပုံေျပာသူ ကဗ်ာစာအုပ္၊ စာ ၃၁။

ပံုေျပာသူ ၁၀

ကြ်န္ေတာ္တို႔ မေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္တဲ့အေဝး
အေဝးႀကီး
ကြ်န္ေတာ္လြင့္စဥ္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ကမာၻ႔အျပင္
စၾကာဝဠာအျပင္အထိ
ကြ်န္ေတာ္လြင့္စဥ္သြားႏိုင္ပါတယ္။

အရာရာ
ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္း။

အေမက
ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လူ႕ဘဝအလင္းဆီ
ဆြဲတင္ခဲ့ပါတယ္။

ေအာင္ခ်ိမ့္
ပုံေျပာသူ ကဗ်ာစာအုပ္၊ စာ ၂၅

ပံုေျပာသူ ၃

ငါျပန္မတက္ႏိုင္တဲ့ တြင္းထဲက်ေရာက္ခဲ့
ငါဘာသြားေကာက္တာပါလိမ့္။

ေအာင္ခ်ိမ့္
ပုံေျပာသူ ကဗ်ာစာအုပ္၊ စာ ၁၁

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္အတြက္ မေနႏိုင္လို႔ေရးတဲ့ကဗ်ာ

မိုးေတြ႐ြာေပါ့
အဲသလို မိုးေတြ႐ြာတုန္းတစ္ေန႔မွာ
ေဖာ္ေဝးဟာ
ထြက္ခြာသြားပါတယ္။

အဲသလို မိုး႐ြာတုန္းမွာပဲ
ကိုေလးေအာင္လည္း
ထြက္ခြာသြားခဲ့ပါတယ္။

ခုတစ္ခါ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္
သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ေခ်ာႏြယ္
ႏွစ္ေပါင္း သုံးဆယ္ေက်ာ္
ငါတို႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကရာမွ
မင္းထြက္ခြာသြားေပါ့။

သူဟာ သူ႔ကိုယ္သူ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား
ျဖစ္မယ္လို႔ တကယ္ထင္ခဲ့တယ္။

အဲဒါေၾကာင့္
ငါတို႔ ရယ္ခဲ့ၾကတယ္။

သူဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို
အၿမဲမနာလိုရွိခဲ့တယ္။

အဲဒါေၾကာင္းလည္း
ငါတို႔ ရယ္ခဲ့ၾကတယ္။

သူဟာ အမ်ားသိကဗ်ာဆရာေပါ့
ဒါေပမယ့္ အဲဒီထက္မက
သူျဖစ္ခ်င္ခဲ့လို႔
ကဗ်ာေတြ အမ်ားႀကီး ေရးခဲ့တယ္။

ငါတို႔ ကဗ်ာေတြအမ်ားႀကီး
ဖတ္ခဲ့ရတယ္။

အဲသလို ရယ္ေစ
ကဗ်ာေတြ ဖတ္ရေစတဲ့...
... အဲဒီ့ေနရာမွာ
ငါ့ကဗ်ာဟာ ရပ္သြားတယ္။

ငါ ဘာဆက္ေရးရမလဲ
ဟိုေရွးေရွးက စာဆိုေတာ္ႀကီးေတြလို
ငါ့ကေလာင္ကို ခဏခ်
ေငးတိေငးရာ ေငးရတယ္။

ဪ...ေမာင္ေခ်ာႏြယ္
သူဟာ အဆင္မေျပခဲ့ပါ
မတည္ၿငိမ္မႈထဲမွာ
ေဆာင္တည္ရာမရခဲ့ပါဘူး။

ဖန္ခြက္တစ္ခြက္နဲ႔
အရက္တစ္ခြက္တစ္ခြက္နဲ႔
ေသြးတစ္စက္တစ္စက္နဲ႔
ဘဝ တဆတ္ဆတ္ ကတုန္ကယင္နဲ႔
ျငင္းပယ္ခံရမႈနဲ႔
လွည့္လည္ေတာင္းခံရမႈနဲ႔
တစ္ကိုယ္လုံးထိုးအပ္လိုက္ရမႈနဲ႔
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ပါးလ်ားေသးေသးေလး
ေသးေသးေလး အစက္ေလးတစ္စက္
အစက္တစ္စက္။

အဲဒီအစက္ေလးတစ္စက္အထိ
ကဗ်ာေတြ ေရးထြက္ခဲ့ေသးတယ္။

ဪ... သူငယ္ခ်င္း
ခုလည္း
မိုးေတြမည္းလို႔
မိုးေတြ႐ြာေပါ့။

'သူငယ္ခ်င္းေသရင္ ကိုယ္ငိုမွာပါ'ဆိုတဲ့
သူငယ္ခ်င္း
မင္းေသေတာ့ ငါငိုမထြက္ခဲ့ပါ
ငိုမယ္ဆို ငိုစရာေတြ မဆန္႔မၿပဲပဲ
ငါတို႔ဘဝေတြမွာ
ငါတို႔ရဲ႕ ပက္ပက္စက္စက္ ဘဝေတြမွာ။

အိမ္မွာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္
တိမ္ျပာထဲ ေခါင္းအုံးတစ္လံုး
မင္း အပူအပင္ကင္းစြာ အိပ္စက္ရပါေစသား။

ရယ္စရာပါ သူငယ္ခ်င္း
ငိုစရာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္
လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ မူးတိုင္း႐ြတ္ျပတယ္
"မင္းတို႔ေျပာေတာ့ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း
ကြယ္လြန္ၿပီဆို
ခု... ဘယ္မွာရွိေတာ့လို႔တုန္း" တဲ့
ျပက္လုံးပါ။

ဟုတ္ပါတယ္
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ မရွိေတာ့ပါ။

ဪ... သူငယ္ခ်င္း
ခုလည္း
မိုးေတြမည္းလို႔
မိုးေတြ႐ြာေပါ့။ ။

ေအာင္ခ်ိမ့္
စက္တင္ဘာ၊ ရနံ႕သစ္၊ ၂၀၀၃

ခင္ဝမ္းအတြက္ကဗ်ာ

သူမေပ်ာ္ဘူးဆိုတာ
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

ေငြစရႊင္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာအျဖစ္နဲ႔ေတာင္
မေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဘူးလား
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

'အေဖ့သြား ေရထဲမွာအိပ္တယ္'
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

'ျပည္မွာေဆာင္း' 'ေကာလိပ္ေန႔ရက္မ်ား'
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

ေနာက္ဆုံး 'မိုက္ကယ္ေဖးလ္'လို'စပေရး'ပက္ခဲ့တယ္
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

ေမာင္ဒီရဲ႕သူငယ္ခ်င္း
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

ငါမေပ်ာ္ရႊင္ပုံ
သူရိပ္မိခဲ့သလို
သူမေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တာ
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

ငါတို႔ဟာ မတိုင္ပင္ပဲအတူတူ
ကိုယ့္ေထာင့္မွကိုယ္
မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ရွာေတြ႕ခဲ့ၾက
ကြ်မ္းျပန္ခဲ့ၾက။

ငါတို႔ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ၾကတယ္
'ေသမႈ'ဟာ ႐ႈင္သန္ေနၿပီး
'႐ႈင္မႈ'ဟာ ေသဆုံးေနတယ္
ငါတို႔ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ၾကတယ္။

ခုေတာ့
ေႂကြေပါ့။

ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္ထဲေရာက္မွ
ေႂကြေပါ့။

အလို၊ အဲဒီေႂကြတဲ့ၾကယ္ဟာ
'ခင္ဝမ္း'အမည္တပ္္ရမွာပါလား။

ငါက ကဗ်ာဆရာ
ဒီတိုင္းျပည္မွာ ကဗ်ာဆရာ
အခက္အခဲမ်ား
ခလုတ္ကန္သင္းအတိုက္မ်ားတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ဒီကဗ်ာ
ငါ့အေၾကာင္းပါ ငါထည့္စပ္လိုက္ပါရဲ႕။

ေအာင္ခ်ိမ့္
ယေန႔ေခတ္၊ ေဖေဖၚဝါရီ ၂၂၊ ၂၀၀၀

ေျမခ်စ္သူကို လိုက္ပို႔ၾကျခင္း

တို႔ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေဝးၾက
နီးေပမယ့္ ေဝးၾက
ေဝးေသာ္ ပို၍ေဝးၾက
ႏွစ္ေယာက္အိပ္ခုတင္ေပၚ လင္မယားေဝးၾကသလို
ေခတ္ႀကီးတစ္ေခတ္လံုးျခားခဲ့သလို
ေဝးၾက။

အေပၚယံဆိုေပမယ့္ အေပၚယံမွာပဲ က်ဆုံးခဲ့ၾကတယ္
ယင္ေကာင္ေတြလိုအမ်ားအျပား
ႏွစ္ေတြလက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ၾက႐ုံ
ေသေတာ့
အံ့အားသင့္ရ
မေသခင္ လွည့္မၾကည့္ႏိုင္ၾက
သုတ္သီးသုတ္ပ်ာ ပ်ာယာခတ္ၾက။

စက္ေတြ ေခြးသြားစိပ္ပြန္းသလို
ထစ္အခဲ့ၾက။

ငိုစရာ ရယ္စရာဟာ သိပ္မကြဲျပားေတာ့
ေယာင္န ခဲ့ၾက။

သစ္႐ြက္တစ္႐ြက္ ညႈိးႏြမ္းစြာ တြားသြားခဲ့တယ္။
လူတစ္ေယာက္ အားနည္းစြာ ရွပ္တုိက္ခဲ့တယ္။

ရွင္ခဲ့တယ္
ေသခဲ့တယ္
တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္း
လမ္းသလားခဲ့တယ္။

လမ္းသလားရင္း လမ္းမွာ
လမ္းေပ်ာက္ခဲ့တယ္။

လမ္းသလားရင္း လမ္းမွာ
ေတာေမွာက္ခဲ့တယ္။

လြဲမွား
အဖာ အစပ္ အျပစ္မ်ားလွတဲ့
ဒီဘဝ ဒီခႏၶာ ဒီ႐ုပ္
ခ်ဳပ္႐ုိးျပတ္ခဲ့ေပါ့။

သူေသခဲ့တယ္
လူေသခဲ့တယ္
၁၉၉၇ ေႏြႀကီးမွာ
သူေသခဲ့ပါေပါ့။

႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကားလို
႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကားဟာၿပီးခဲ့ၿပီး
ေနာက္ထပ္ ႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကား
ေခါင္းတိုင္ထိပ္မီးခိုးမ်ား။

မႏိုင္ဝန္ထမ္းထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕ လက္ဘက္ရည္ပူပူကို
ေႏြးေအာင္ သူ မႈတ္ေသာက္ခဲ့တယ္။

ဘဝႀကီးရဲ႕ တစ္ဖက္သတ္ ႐ႈံးပြဲမ်ားအတြက္
သူထိုက္ထိုက္တန္တန္ ေဝစုရခဲ့တယ္
အဲဒီေဝစုအတြက္ျဖင့္
သူ တာဝန္ေက်ခဲ့ပါရဲ႕။

ေအာင္ခ်ိမ့္
စက္တင္ဘာ၊ ရနံ႔သစ္၊ ၁၉၉၇