> သီဟသူ [dot] blogspot [dot] com: သစ္ရြက္တစ္ရြက္

Aug 6, 2011

သစ္ရြက္တစ္ရြက္

ဒါဟာ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ပါ။ ေၾကြက်သြားတဲ့ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ပါ။ သစ္ရြက္ဟာ မိခင္ပင္စည္ႀကီးဆီက မခြဲခြာခ်င္ေသးဘူးတဲ့။ မိခင္ပင္စည္ႀကီးကို သံေယာဇဥ္ႀကီးလြန္းလွတယ္။ အဲဒီ သံေယာဇဥ္ႀကီးသူ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ဟာ ေဆာင္းလထဲမွာ ျဖဳတ္ခနဲ ေၾကြက်ခဲ့ေပါ့။ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ဟာ ေဆာင္းႏွင္းလမွာ ေၾကြက်ခဲ့ၿပီး၊ ႏွင္းေတြထဲဆီ လြင့္ပါးသြားခဲ့ရွာေပါ့။ မိခင္ပင္စည္ႀကီးဟာ ေၾကြသြားတဲ့သစ္ရြက္တစ္ရြက္အတြက္ မ်က္ရည္စိုခဲ့တယ္။ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ဟာ မိခင္ပင္စည္ႀကီးရဲ႕ ေဝးရာကို လြင့္ပါးသြားခဲ့ရပါတယ္။ ႏွင္းေတြ တအားက်တာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ကိုသြားရမွာလဲ ေျပာျပစမ္းပါ။ ေဆာင္းေလတစ္ခ်က္ေဝွ႕ေတာ့ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ဟာ ဖလပ္ခနဲလန္သြားတယ္။ အခုသူေရာက္ေနတာက သူ႔ကိုလူေတြ မေတြ႕ျမင္ႏိုင္တဲ့ေနရာမွာပါ။ ျမက္ပင္၊ ဖုန္မႈန္႔နဲ႔ ႏွင္းစက္ေတြက သူ႕ကိုလူေတြမေတြ႕ျမင္ႏိုင္ေအာင္ ဝွက္ထားၾကတယ္။ ကမာၻေျမရဲ႕ ကိုယ္ထည္ထဲကို သစ္ရြက္တစ္ရြက္ဟာ ဝင္ေရာက္ရေပလိမ့္မယ္။ ဖုန္မႈန္႔ေတြအျဖစ္နဲ႔ေပါ့။ ခုေတာ့ သူဟာ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ပါ။ ေဆာင္းေလဟာ သူ႕ကို ကုတ္ျခစ္စုတ္ၿပဲေစၿပီး ႏွင္းစက္ေတြဟာ တအိအိ ေဆြးျမည့္ေစလိမ့္မယ္။ သူဟာ ေဆာင္းေလထဲမွာ ေန႔ရက္မ်ားစြာ ဝိညာဥ္မဲ့ တရြတ္တိုက္ သြားလာေနခဲ့တယ္။ ပိုးပုရြက္ေတြဟာ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ တရြရြနဲ႔ ဆင္းခ်ည္တက္ခ်ည္ လုပ္ၾကတယ္။ ေျမထဲက ပိုးေကာင္ငယ္ကေလးေတြဟာ ႏွင္းေတြထဲမွာ စိုစြပ္ေပ်ာ့ဖပ္ေနတဲ့သူ႕ကို တရိရိ ကိုက္ျဖတ္ၾကတယ္။ ဖုန္မႈန္႔ေတြက အရိုးအေၾကာ ျပိဳင္းျပိဳင္းသာက်န္ေတာ့တဲ့ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ကို တစ္စတစ္စ ဖုံးလႊမ္းလိုက္ၾကေပါ့။ ျမက္ပင္ေတြဟာ သူ႔ကိုယ္ထည္ကိုျဖတ္ျပီး ထုိးေဖာက္ ရွင္သန္လာၾကတယ္။ သူဟာ တျဖည္းျဖည္း တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ေဆြးျမည့္ကာ ေျမသားထဲကို ေရာက္ရွိသြားေပါ့။ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ဟာ ကမာၻေျမရဲ႕ကိုယ္ထည္ထဲကို ေဆြးေဆြးျမည့္ျမည့္ ဝင္ေရာက္သြားခဲ့ၿပီ။ ဖုန္မႈန္႔ေတြအျဖစ္နဲ႔ေလ။


ေနမ်ိဳး
ျမည္ေနတဲ့ထရမ္းပက္ (ဝတၳဳတိုငယ္စု)
ပထမအႀကိမ္၊ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၀၆
မိုးေကာင္းစာအုပ္တိုက္