နီတိများ

နီတိဟာ အနီရောင်ရှိတယ်၊ တိလည်းတိကျတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီလိုခေါ်ကြတယ် နီတိလို့။ နီတိဆရာတစ်ယောက်က ပြောတယ် နီတိတွေကို အရမ်းမယုံနဲ့တဲ့။ ဒါဟာ နီတိတစ်ခုပါပဲ။၊ နီတိဟာ ဒီနေ့ မှန်နေပြီး မနက်ဖြန်မှာ မှားယွင်းနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သန်ဘက်ခါကျတော့ မှန်ချင် မှန်လာပြန်ရော။ နီတိတွေကို မှားယွင်းရကောင်းလားလို့ ဘယ်တော့မှ အပြစ်မဆိုလေနဲ့ကွဲ့။ ငါတို့ခေတ်ရဲ့ကမ္ဘာကြီးဟာ ရှုပ်ထွေးပြီး နားလည်ရခက်လွန်းတော့ နီတိတွေဟာ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ခြုံငုံမိဖို့အခက်အခဲတော့ ရှိပေသပေါ့။ နီတိဆရာတစ်ယောက်ဟာ သူ့နီတိတွေကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နီတိဟာ ပေါင်မုန့်မဟုတ်လေတော့ သာမန်လူတွေ စိတ်ဝင်စားလို့ မလွယ်ဘူးကွယ်။ ဒါပေမဲ့ နီတိဟာ နီတိပါပဲ။ နီတိဟာ ပေါင်မုန့်မဟုတ်ပေမယ့် နီတိဟာ ပေါင်မုန့်ကို ပို၍အရသာ ရှိစေပါတယ်။ နီတိဆရာက ဒီလိုပြောတယ်။ ပေါင်မုန့်ကို စားဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ဟာ သင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတဲ့ အချိန် ပါပဲတဲ့။ ဒါကြောင့်လည်း နီတိဆရာတွေကို ရှေးရှေးကတည်းက လေးစားလာကြတာပဲ။

နီတိတစ်ခုကို ငါပြောပြမယ်။ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို လူနှစ်ယောက် ခွဲဝေစားတဲ့အခါ ပျော်ရွှင်ဖွယ်အရသာကို ရလိမ့်မှာလို့။

နေမျိုး

နေမျိုး

မြွေကြီးပါခင်ဗျာ

ခေတ်ပေါ်ကဗျာ၊ ပုံဝတ္ထု၊ အတွေ့အကြုံ နှင့် ရယ်ရွှင်ဖွယ်များ

ဟစ်တိုင်စာပေ

ဇန်နဝါရီ၊ ၂၀၁၂

ဝါကျဖြစ်သွားသော အက္ခရာများ (ဖတ်ရန်သက်သက်သာ)

သေခြင်းတရားဟာ ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တယ်

ဝေဒနာတွေဟာ ဆေးဖက်ဝင်တယ်

ဒုက္ခတရားစာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်

ဆာလောင်ခြင်းဟာ သိပ် အရသာရှိတယ်

အထီးကျန်ခြင်းဟာ အကောင်းဆုံးမိတ်ဆွေ ဖြစ်တယ်

စာမေးပွဲကျပြီးရင် ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ် ပိုရှိမယ်

ငါ ပြောပြမယ်

ငိုသံတွေဟာ လာမယ့်နှစ်မှာ အရွှင်မြူးဆုံးကွဲ့။

နေမျိုး

နေမျိုး

မြွေကြီးပါခင်ဗျာ

ခေတ်ပေါ်ကဗျာ၊ ပုံဝတ္ထု၊ အတွေ့အကြုံ နှင့် ရယ်ရွှင်ဖွယ်များ

ဟစ်တိုင်စာပေ

ဇန်နဝါရီ၊ ၂၀၁၂

မနက်ဖြန်ကျရင်

မနက်ဖြန်ကျရင် လခထုတ်မယ်

မနက်ဖြန်ကျရင် ငါနေကောင်းပြီ

မနက်ဖြန်ကျရင် အဖေပြန်လာတော့မှာ

မနက်ဖြန်ကျရင် အဖူးတွေဖူးပြီ

မနက်ဖြန်ကျရင် စာပို့သမားလာမယ်ထင်တယ်

မနက်ဖြန်ကျရင် ဒီပုစ္ဆာကို နောက်တစ်ခါ ပြန်မတွက်တော့ဘူး

မနက်ဖြန်ကျရင် စာရွက်ပေါ်မှာ ငါဆိုတဲ့စာလုံးရေးပြီး

ပြတင်းပေါက်ကနေ လွှတ်ချလိုက်မယ်

မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့ကိုမမေ့ပါနဲ့

မနက်ဖြန်ကျရင် ပဲစေ့ကလေးတွေအတိုင်း ငါလိုက်သွားမယ်

အားလုံးပြန်ဆုံကြမှာပါ။

နေမျိုး

နေမျိုး

မြွေကြီးပါခင်ဗျာ

ခေတ်ပေါ်ကဗျာ၊ ပုံဝတ္ထု၊ အတွေ့အကြုံ နှင့် ရယ်ရွှင်ဖွယ်များ

ဟစ်တိုင်စာပေ
ဇန်နဝါရီ၊ ၂၀၁၂

တစ္ဆေသင်္ဘော

ဥသြသံကြားရတဲ့အခါ ငါဘယ်လိုမှ မနေနိုင်ဘူး

သင်္ဘောပေါက်ပေါ် တက်လိုက်ခဲ့မိတယ်

သင်္ဘောပေါက်ဟာ အမှောင်ထဲခုတ်မောင်းတယ်

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မမြင်ရတဲ့အမှောင်ထဲမှာပေါ့

သင်္ဘောပေါက်ဟာ ပို၍ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရေပြင်ဆီ ခုတ်မောင်းတယ်

ဝေးလံပါစေ၊ နက်ရှိုင်းပါစေ၊ မှောင်မိုက်ပါစေ ငါဟာ သင်္ဘောပေါက်ပေါ်မှာ

တက်လိုက်ခဲ့မိပြီးပဲ။

အလင်းရောင်ကို ဘယ်တော့ မြင်ရမှာလဲ

မှောင်ထဲမှာ တွေးမိရဲ့။ အကြိမ်ကြိမ် ငါတွေးမိရဲ့

သင်္ဘောကတော့ ရွေ့မြဲရွေ့လျက်ပါပဲ။

အလင်းရောင်ကို ငါ မေ့သွားတဲ့အခါ မှောင်ထဲမှာ အရာရာကို မြင်လာရတယ်။

သင်္ဘောပေါက်ပေါ်မှာ ခရီးသည်တွေ ဟိုမှာတစ်ယောက်

ဒီနားမှာတစ်ယောက်၊ ဟောဟိုမှာတစ်ယောက်

မှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မြင်လာရတဲ့အခါ

ပျော်ရွှင်လာသလိုလို၊ ထိတ်လန့်လာသလိုလို

ဒီအချိန်မှာ သင်္ဘောဟာ ဥသြသံရှည်ကို ဆွဲလိုက်တယ်

ငါဘယ်လိုမှ နေလို့မရအောင် ဆွဲငင်လိုက်တဲ့အသံပေါ့

ဒီအသံက သူဟာ ရေအောက်ကြမ်းပြင်ဆီ ဦးတည်ခုတ်မောင်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း

ကြေညာလိုက်တဲ့ သင်္ဘောရဲ့ သတင်းစကားလည်းဖြစ်ရဲ့။

ရေအောက်ကြမ်းပြင်မှာ မြို့ပြနိုင်ငံတစ်ခု ရှိနေသလား

သင်္ဘောပေါက်ဟာ ခုတ်မောင်းတယ်၊ နစ်ဝင်ရင်း တအိအိ နစ်မြုပ်ရင်း

အမှောင်ထဲမှာ၊ ပိန်းပိတ်မည်းမှောင်ထဲ အမှောင်ထုထဲမှာ တရွေ့ရွေ့။

နေမျိုး

နေမျိုး

မြွေကြီးပါခင်ဗျာ

ခေတ်ပေါ်ကဗျာ၊ ပုံဝတ္ထု၊ အတွေ့အကြုံ နှင့် ရယ်ရွှင်ဖွယ်များ

ဟစ်တိုင်စာပေ
ဇန်နဝါရီ၊ ၂၀၁၂

ဖားပြုပ်

ဖားပြုပ်တစ်ကောင် ခုန်ဆွခုန်ဆွနှင့် ရွေ့လာသည်။ မိုးဖွဲဖွဲကလေး ရွာနေသည်။ ကတ္တရာလမ်းတစ်ဖက် ရေမြောင်းထဲက တက်လာတဲ့ဖားပြုပ် ရပ်လိုက် ခုန်ဆွ ခုန်ဆွရွေ့လိုက်နှင့်။ ကတ္တရာလမ်းမက စွတ်စိုအေးမြနေသည်။ ဖားပြုပ်သည် ခုန်ဆွ ခုန်ဆွနှင့်။ မှောင်ရီရီ ညဦးပိုင်း ကတ္တရာလမ်းမပေါ်မှာ မော်တော်ကားတွေ မီးဖွင့်ကာ မောင်းနှင်သွားလာနေကြသည်။ ကားမီးအလင်းထဲမှာ မိုးစက်တွေ တဖွဲဖွဲမြင်ရသည်။ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဝေါခနဲ မောင်းနှင်သွားသည်။ စက်ဘီးတစ်စီး နင်းလာပြန်သည်။ ဖားပြုပ်က ခုန်ဆွ ခုန်ဆွနှင့်။ ရပ်လိုက်ပြန်သည်၊ ဣန္ဒြေကြီးပါပေ့။ ကတ္တရာလမ်းမပေါ်မှာ ဖားပြုပ်ရောက်နေသည်။ ခုန်လိုက်သည်၊ ပြန်ကျသည်။ ငြိမ်သွားပြန်သည်။ မိုးစက်တို့ တဖွဲဖွဲ။ ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီး အော်မြည်ကာ ဖြတ်မောင်းသွားသည်။ ဖားပြုပ်သည် ကားဘီးများကြားမှ ခုန်ဆွခုန်ဆွနှင့် ရွေ့လာသည်။ နရီမှန်မှန် ရွေ့နေပုံမျိုး ဖြစ်သည်။ ဖားပြုပ် ထပ်ခုန်လိုက်ပြန်သည်။ ဝေါခနဲ ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဖြတ်မောင်းသွားသည်။ ဖားပြုပ်ရပ်နေသည်။ ခဏလေးပါပဲ။ ခုန်ဆွ ခုန်ဆွနှင့် ရွေ့ပြန်သည်။ မီးရောင်ဝင်းဝင်းနှင့် လေးဘီးကားတစ်စီး အရှိန်ဖြင့် ဖြတ်မောင်းလာသည်။ ဖားပြုပ်ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ မှောင်ရီရီ ကတ္တရာလမ်းမထက် မိုးစက်မှုန်မှုန်တွေထဲမှာ ဖားပြုပ်ရှိနေသည်။ ခုန်လိုက်သည်။ ကတ္တရာလမ်းမအစပ်သို့ သူရောက်လာပြီ။ ရပ်လို့၊ ဣန္ဒြေကြီးပါပေ့၊ မသိမှုနဲ့ ဣန္ဒြေကြီးပါပေ့။ စက်ဘီးတစ်စီးက ဘဲလ်သံ တလွင်လွင်နှင့် နင်းသွားသည်။ ကတ္တရာလမ်းပေါ်မှာ မီးရောင်ဝင်းဝင်း ထိုးလိုက်တိုင်း မိုးစက်မိုးမှုန်တွေ တဖွေးဖွေး။ ဖားပြုပ် ခုန်ဆွ ခုန်ဆွနှင့်။ လမ်းဟိုတစ်ဖက် ရောက်သွားပြီ။ မိုးအေးအေး ကျောက်တုံးတစ်တုံးရဲ့ ထောင့်ကွေးမှာ ဝပ်ရင်း တစ်ညလုံး အော်မြည်ပေရော့။

နေမျိုး

နေမျိုး

မြွေကြီးပါခင်ဗျာ

ခေတ်ပေါ်ကဗျာ၊ ပုံဝတ္ထု၊ အတွေ့အကြုံ နှင့် ရယ်ရွှင်ဖွယ်များ

ဟစ်တိုင်စာပေ
ဇန်နဝါရီ၊ ၂၀၁၂

အဖေ

ကိုယ်လက် ကျန်းမာ ရှိရဲ့လား

တစ်လက်ကိုင် မော်တော်ကားကော မာမာချာချာ ရှိပါရဲ့လား

မြေးမလေး ထိန်းကျောင်းရ အဆင်ပြေရဲ့လား

အမေနဲ့ကော အဆင်ပြေတယ်မလား

ကွမ်းယာဖြတ်ဖို့ စဉ်းစားထားသေးလား

ဘောလုံးပွဲကြည့်ရင် အိပ်ငိုက်ဆဲပဲလား

ရေဒီယို နားထာင်ဖြစ်လား

အိမ်မှာ သတင်းစာ မှာသေးလား

ခေတ်ပြိုင် မြန်မာ့အရေးကော အဆက်မပြတ် ရှိရဲ့လား

နေရာသစ်မှာ အသားတကျ ဖြစ်ပြီလား

မိတ်ဆွေသစ်တွေ ရပြီလား

မိတ်ဆွေဟောင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိသေးလား

စိုက်ထားတဲ့ အပင်တွေ အခြေအနေကောင်းလား

ပင်စင်နာဆိုတာကော အဖေ့မှာ ရှိနေသလား

ရွှေထီးဆောင်းခဲ့တာတွေကို အမှတ်တရ ရှိနေဆဲလား

လူငယ်ဘဝကို အမှတ်ရလား

ရန်ဖြစ်ဘူးလား

အသဲကွဲဘူးလား

ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ဘာလဲ စူးစမ်းဘူးလား

အချစ်ဦးကို အမှတ်ရသေးလား

ဒီနှစ်ထဲ အိမ်ထောင်သက် ၃၀ရှိပြီ ဆိုတာကို တွေးမိသလား

သမီးနဲ့သား မွေးတဲ့ နေ့တွေကို အမှတ်တရရှိလား

သမီးနဲ့သားကို အိပ်ရာဝင် ပုံပြင် ပြောပြခဲ့ဘူးလား

သမီး အိမ်ထောင်ပြုတဲ့ နေ့ကိုကော အမှတ်တရရှိလား

ကိုယ့်လို ကြိုးစားမှုရှိတဲ့ သမီးအတွက် ကြေနပ်မှု ရှိလား

ဘာမှ မဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့ သားအတွက်ကော စိတ်ပျက်ခဲ့ဘူးလား

ကြမ်းတမ်းတဲ့ ငယ်ဘဝ၊ ဆိုရှယ်လစ်ခေတ်နဲ့

မုန်တိုင်းထန်ခဲ့တဲ့ ၉၀ခုနှစ်တွေကို ဘယ်လိုကျော်ဖြတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ

သားကို ပြန်ပြောပြပါလား

အဖိုးနဲ့ အဖွားအကြောင်းတွေ ပြောပြပါဦးလား

စွဲလန်းခဲ့ဖူးတဲ့

ရုပ်ရှင်၊ ဓါတ်ပြားသီချင်း၊ ဝတ္ထု၊ ရုပ်ရှင်မင်းသမီး

အဲ့ အကြောင်းတွေ ပြောပြပါဦးလား

ခရီးတွေထွက်ချင်လား

ရိပ်သာဝင်ချင်လား

မွေးရပ်ကိုပြန်ချင်လား

သားမက်နဲ့ကော အဆင်ပြေလား

ယောက္ခမဆိုတာ တစ်ခါတုန်းက သားမက်ပါပဲဆိုတာကော တွေးမိသလား

အဝေးရောက် သားကိုကော စိတ်ချလက်ချ ရှိပါရဲ့လား

မွေးနေ့မှာ အဖေပျော်ပါရဲ့လား

မွေးနေ့မှာမက အမြဲပဲ အဖေပျော်ပါစေသား

အဝေးရောက်သား သီဟသူ

၀၅၊ ၀၂၊ ၂၀၁၂

ခင်ခင်ပျိုရေ စောင့်ခဲ့တယ်

၁။ ခင်ခင်ပျိုရေ
 

ဝိသေသနပုဒ်က ဒီအတိုင်း

စာသားက ဒီအတိုင်း

တရားက တရားအတိုင်း

အမှားက အမှားအတိုင်း။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

မိုးတစ်ပေါက်တင်ပြီး

စိန်လိုလက်နေတဲ့ ဇီဇဝါပန်းများ မွှေးခဲ့လို့

ငါ့စိတ် ထိန်းနိုင်ခဲ့

မိုးတဖျောက်ဖျောက် နေ့တွေ ကုန်လွန်နိုင်ခဲ့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

မဖြောင့်ဖြူးခြင်းအချစ်စစ်ကို

အနှစ်တစ်ရာ သစ္စာဖွဲ့

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ၊ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၂။ ခင်ခင်ပျိုရေ ငါ့ဘဝ သမိုင်းတစ်လျှောက်

ဂူကြီးထဲမှ မီးတုတ်ကိုင် ထွက်လာသလို

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

သမိုင်းဆိုတာ နှေးချင်နှေးပြီး

မြန်ချင်လည်း မြန်တတ်တယ်။

မီရထားဘူတာရုံမှာ ရထားစောင့်သလို

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

“ပါလာ မလား

မပါလာဘူးလား"

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၃။ ခင်ခင်ပျိုရေ မှတ်တမ်းတစ်ရွက်

မိုးညို့ညို့အောက် ဖြတ်လျှောက်ခဲ့ပြီး

မှောင်ခဲ့တယ်။

တံတားအောက် ဖြတ်လျှောက်ပြီး

မှောင်ခဲ့တယ်။

မှောင်ခဲ့တယ်၊ မှောင်ခဲ့တယ်

မှောင်ခဲ့တယ်။

ငါဟာလည်း ဘာမို့လဲ

မှောင်ခဲ့တယ်။

အဝီစိက ခုမှ တက်လာသလို

မှောင်ခဲ့တယ်။

ငါ့ကိုယ်မှဦ အဲဒီအမှောင်နံ့စွဲလို့

ဒီဘဝမှာ ဒီမှာ မင်းကိုယ်နံ့ကို ငါ တောင့်တလို့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၄။ ခင်ခင်ပျိုရေ ပိုကောင်းတဲ့ကဗျာ

ထင်မြင်ချက်များ၊ မှတ်ချက်များ

ငါ့မျက်နှာနဲ့ တူခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

အရောင်ပိုကောင်းတဲ့ ကောင်းကင်

ပိုကောင်းတဲ့ ကဗျာ

ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝ

ငါက ဟိုလူ့ပြောပြ ဒီလူ့ပြောပြ။

မိန်းကလေးရေ .,.၊ အလုပ်တွေ များနေသလား

မုန့်ဟင်းခါးတစ်ပန်းကန်အတွက်လည်း

ကျေးဇူးပါပဲ။

နှင်းတောထဲရောက်နေသူထံ

ကျောက်မီးသွေး ပို့ဖို့ဆိုတာ

ကောင်းပါတယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၅။ ခင်ခင်ပျိုရေ ငါ့အကြောင်း

ငါတို့ နေနေသော နေ့ရက်များဟာ

အံ့သြစရာ။

အလိုမပြည့်ရင်းနဲ့

ထပ်၍ ထပ်၍ အလိုရှိခဲ့ကြ။

ဒါကြောင့် ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ငါတို့ ကစားခဲ့ကြ

ငါတို့ ကစားကြည့်ခဲ့ကြ။

ပြီး၊ ဒါဟုတ်ရဲ့လား

ပြီး၊ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ။

အချစ်ဆိုတာမှာပဲ

နစ်နာစရာ ရှိလာတယ်။

ဘဝမှာ ဒဏ်ရာအနာတရ

အမာရွတ်တွေ ထပ်ထပ်တိုးလာတယ်။

တက်တူးထိုးဖို့ လိုဦးမလား !

ဒါကြောင့် ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၆။ ခင်ခင်ပျိုရေ မပြီးသေးသော ပန်းချီကား

ဘယ်လမ်းမှ မရွေးဘဲ

ဒီလမ်းပဲ ရွေးခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

အမိဝမ်းက လာခဲ့တယ်

ကျောင်းသွားခဲ့တယ်

အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်

အလုပ်ရှုပ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အလုပ်မပြီးဘူး

အလုပ် မပြီးသေးဘူး။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၇။ ခင်ခင်ပျိုရေ ခေတ်အဆက်ဆက် မေတ္တာဖြင့်

ငါ့ကို မျက်မှန်တပ်လိုက်ရင်

သူ့ကို မျက်မှန်ချွတ်လိုက်ရင်

ငါတို့နှစ်ယောက်ဟာ

တူလွန်းလေစွ။

မင်းနဲ့ငါ

တူလွန်းလေစွ။

ပါလာသည့် ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှု

တူလွန်းလေစွ။

ဒါကြောင့်သာ ဒီသံသရာမှာ

ငါတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြ။

ဆုံတွေ့ဖို့

တကယ်လိုခဲ့ကြ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါတို့ တူလွန်းလေစွ။

အခက်အခဲတွေ

ခက်ခဲခဲ့ကြ။

တကယ်မခက်ဘဲ

ခက်ခဲခဲ့ကြ။

အဲဒီမှာ ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၈။ ခင်ခင်ပျိုရေ ငါတို့အနီးမှာ

တစ်ပုဒ်မှ နောက်တစ်ပုဒ်သို့

အနုပညာတစ်ခုမှ နောက်တစ်ခုသို့

'၀' မှ '၁' နှင့် '၂' သို့

'၃' နှင့် '၄' သို့။

၎င်းကဲ့သို့

ငါစောင့်လို့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ခေျာင်းအတန်တန်ခြား

ခရီးအတန်တန်ခြား

အကန့်အတန်တန်ခြား

ကမ္ဘာအတန်တန်ခြား

ဘယ်ကမ္ဘာရောက်သွားသွား

ငါတို့အနီးမှာ

ငါတို့ ရှိခဲ့ကြ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၉။ ခင်ခင်ပျိုရေ ဒီလိုအချိန်တွေ

ရှုခင်းတွေ ကုန်သွားပြီလား

ရှုခင်းတွေ ကုန်သွားမှာလား

ရုပ်ရှင်တွေ ကုန်သွားမှာလား

သီချင်းတွေ ကုန်သွားမှာလား

ဘဝတွေ ကုန်သွားမှာလား

နေ့စဉ် တက်တက်ကြွကြွ ရုံးသွားတဲ့ ရုံးစာရေးများ

ကုန်သွားမှာလား

ငါ့လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်မကုန်ခင်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ရှုခင်းတွေ မကုန်နိုင်ဘူးမဟုတ်လား

ခင်ခင်ပျိုရေ

မကုန်နိုင်ဘူးမဟုတ်လား

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ကမ္ဘာ့ဖလား ဘောလုံးပွဲစဉ်များ

မကုန်ဘူးမဟုတ်လား

ကမ္ဘာ့ဖလား ဘောလုံးပွဲစဉ်များ

လာဦးမှာမဟုတ်လား။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၀။ ခင်ခင်ပျိုရေ ငါ စောင့်ခဲ့ရ

ယနေ့ အမှား ဘယ်နှခုဟု

ယနေ့ အမှန် ဘယ်နှခုဟု

ဂရို့ချိုးခဲ့သလို

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ငါစောင့်ခဲ့ရ …

ငါ စောင့်ခဲ့ရ။

ငါ့အဖြေကို ငါ စောင့်ခဲ့ရ

ငါ့စာရင်းကို ငါ စောင့်ခဲ့ရ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့ရ။ ။

၁၁။ ခင်ခင်ပျိုရေ ခေါ်ကြိမ်များ

အကြီးအကျယ် သင်္ဘောမှောက်ခဲ့တယ်

ရေကူးမတတ်ဘဲ ကူးခဲ့တယ်

ကမ်းမမြင် ငှက်မမြင် ပြင်ကျယ်ကြီးထဲ

ငါ မြုပ်တော့မယ် …

ဘယ်သူမှ မကြား

တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မကြား။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

မင်း အစက်တစ်စက်

ငါ အစက်တစ်စက်

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၂။ ခင်ခင်ပျိုရေ ကဗျာတစ်ပုဒ်

အကောင်းတွေချည်း ကွက်ရေးဖို့

ငါ ဒီစာမျက်နှာမှာ စဉ်းစားတယ်။

ငါရေးနေတာတွေ မကောင်းတွေမို့လား

ငါ စဉ်းစားခဲ့တယ်။

အဲသလိုနဲ့ ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့ရ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၃။ ခင်ခင်ပျိုရေ ချောင်းကြည့်ပေါက်ကလေး

မလိုလို့လည်း မရ

လိုလို့လည်း မရ

အနုပညာနဲ့ နေ့စဉ် ငါနေခဲ့သလို။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ပလက်ဖောင်းအကျယ်ကြီးနဲ့ ငါတို့ မြို့ရဲ့လမ်း

မရှိတော့ပြီ။

ကုက္ကိုပင်အကြီးကြီးတွေ

မရှိတော့ပြီ။

ခေျာင်းကြည့်ပေါက်ကလေးတစ်ပေါက် ရှိတဲ့ အထပ်ခိုးလေး

မရှိတော့ပြီ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါစောင့်ခဲ့တယ်။

ပြိုင်တူ ကတုန်ကယင် ဖြစ်ရတဲ့ အသက်အရွယ်

မရှိတော့ပြီ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၄။ ခင်ခင်ပျိုရေ ရေ အသက်ရှူငွေ့များ

ဓါတ်ကြိုးတန်းပေါ် ခိုတွေသီးလို့

သစ်သားအိမ်ကလေးရှေ့ ရောင်စုံပူဖောင်းတွေ လွင့်လို့

ရပ်ကွက်ကလေးဟာ အသက်ဝင်လာလို့

လူတွေ အသက်ဝင်လာလို့။

သွားကြ၊ လာကြ

ကြံကြ၊ ရှာကြ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါစောင့်ခဲ့တယ်။

ဒီလိုတစ်နေ့ဟာ

တစ်နေ့ပြီး တစ်နေ့

ငါတို့ဟာ တစ်ကွေ့ပြီးတစ်ကွေ့

ငါတို့ဟာ တရွေ့ပြီးတရွေ့ရွေ့

ငါတို့ဟာ တငွေ့ငွေ့။

ငါတို့ ဘယ်ရထားမှာ လွဲခဲ့လဲ

တစ်ခါလွဲရင် နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက် ကြာတတ်လဲ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၅။ ခင်ခင်ပျိုရေ သီချင်းတစ်ပုဒ်

သီချင်းတွေဟာ အမြဲပဲ

စီးဆင်းနေခဲ့ကြ

သီချင်းက

တစ်ယောက်တည်းနဲ့လည်း ညည်းလို့ရတယ် မဟုတ်လား။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါစောင့်ခဲ့တယ်။

သီချင်းတစ်ပုဒ်လောက်ဖြစ်စေ

ငါ ဆိုခဲ့ချင်ပါတယ်။

သီချင်းတစ်ပုဒ်ပဲ ဖြစ်စေ

ငါ တတ်နိုင်ခဲ့ချင်ပါတယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၆။ ခင်ခင်ပျိုရေ မင်း ပြောပြရလိမ့်မယ်

ကိုယ်လည်း ဒီမျှ

သူလည်း ဒီမျှ

ဝေစုအညီရကြသလို

ဒုက္ခဆိုလည်း ဒုက္ခ၊ ပျော်ရွှင်မှုဆိုလည်း ပျော်ရွှင်မှု

အမှန်တရား ကိုလည်း ညီတူညီမျှ

မယူချင် မရ

ယူချင် ရရဲ့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ယူချင်သော် ရရဲ့။

ငါ့မှာက ရ မရ

မင်း ပြောပြရလိမ့်မယ်။

နှစ်များ များခဲ့တောင်မှ

မင်း ပြောပြရလိမ့်မယ်။

နှလုံးသားနဲ့ တွေ့တဲ့အမှန်

မင်း ပြောပြရလိမ့်မယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၇။ ခင်ခင်ပျိုရေ အားနာပါတယ် မိန်းကလေးရယ်

ကိုယ့်ရှိတာလေး ပါမသွားအောင်

သတိ ဝီရိယနဲ့ပေါ့

မများပါဘူး

ကိုယ့်ရှိတာလေး ပါမသွားအောင်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

မများပါဘူး။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

အားနာပါတယ် မိန်းကလေးရယ်

သတိ ဝီရိယနဲ့ပေါ့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါစောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၈။ ခင်ခင်ပျိုရေ အဖော်ကွဲသူ

ကိုယ့်အိမ်မှာ

ကိုယ့်အိပ်ရာ ရှိလိမ့်။

ကိုယ့်အိပ်ရာမှာ

ကိုယ်ရှိပါလိမ့်။

အူကြောင်ကြောင် ရှင်ဖူး

ထ ပျံသန်းဖူး

ဖူးယောင်ဖူး

ငါဟာ အရူးတပိုင်း ကပြ။

ပြီးတော့၊ အဖော်ကွဲ

တစ်ယောက်တည်း အိမ်ပြန်ကြ။

အဖြစ်ပျက်က အရှင်းကြီး

ငါတို့က မရှင်းခဲ့ပုံပါ။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၁၉။ ခင်ခင်ပျိုရေ ကသစ်ပန်းတွေ ပွင့်ပေါ့

ကဗျာဆရာယောင် ဆောင်ကာ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ရှုံးလို့ ရှုံးမှန်း မသိ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

နိစ္စဓူဝမှန်မှန်

နှစ်ဘဝနေ

နှစ်ခါသေသလို

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ၊ ကသစ်ပန်းတွေ ပွင့်ပေါ့။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

၂၀။ ခင်ခင်ပျိုရေ စောင့်ခဲ့တယ်

တစ်ရက်ကို ငါ ဘာလို့ မစောင့်နိုင်ရမှာလဲ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

မီးလျှံလို

ကြိုးတန်းမှာ လိမ်ညှစ်လှန်းထားတဲ့အဝတ်လို

ပျောက်ဆုံးသောအရာလို

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ခင်ခင်ပျိုရေ

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။

ကိုယ်ကသာပြောစရာရှိပြီး

သူက ပြောစရာမရှိတော့သော ယတိပြတ်မှုကို

ငါ ချိန်းခဲ့ပါတယ်။

ငါ စောင့်ခဲ့တယ်။ ။

ခင်ခင်ပျိုရေ စောင့်ခဲ့တယ်

အောင်ချိမ့်

စိတ်ကူးချိုချို အနုပညာ

၂၀၁၁ ခုနှစ်၊ မေလ

ပထမအကြိမ်

စနေ နေ့တစ်ဝက် (၁၂)

တစ်ကြော့ပြန်လည်လာတဲ့ ဒီဇင်ဘာရဲ့ ဧည့်ခန်းနံရံမှာ

ပစ်ကိုပစ်ရမယ့် ချက်ကော့ဖ်ရဲ့သေနတ်ကလည်း

အသင့်အနေအထား

နားထင်မှာတေ့ပြီး ပစ်ချလိုက်တော့

အဘက်ဘက်ကို လွင့်စင်သွားတဲ့ မော်လီကျူးတိုင်းမှာ

အိမ်ပြန်ချင်တဲ့ အလွမ်းစိတ်ကလေး ကပ်ပါသွားတယ်

ဆောင်းညရဲ့ အေးစက်မှုထဲက

ရထားဥသြသံ တိုးတိုး

အဝေးကလာနေတာလား

အဝေးကိုထွက်သွားတာလား

မီးရောင်တွေထိန်လင်းနေတဲ့ ဘူတာရုံထဲမှာ

တစ်ယောက်တည်း ရပ်စောင့်နေရင်း

အသံတစ်ခု

အထပ်ထပ် တုန်ခါမြည်ဟည်းနေတယ်

"အိမ်ကိုတောင် ဖုန်းမဆက်ဖြစ်အောင် အလုပ်များနေလား သားရယ်"

သီဟသူ

၂၆၊ ၁၂၊ ၂၀၁၁

မေးရိုး၏ပြောကြားချက်များ

ကျွန်ုပ်က သင့်ကို ဆာလောင်လျက် ရှိပါသည်။

သင်္ချိုင်းမြေသည် ဝိဉာဉ်တို့ကို ဆာလောင်၍ ခြောက်ခြားဖွယ် ညည်းတွားသံကိုပြု၏။ မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်ကြီးက တဝေါဝေါမြည်ကာ နံနက်စာ စားနေပါပြီလား။ အသုဘခေါင်းလောင်းသံများ မြည်နေပြီ။ ကျွန်ုပ်က သင့်ကို ဆာလောင်လျက် ရှိပါသည်။ စစ်ပွဲသည် သူရဲကောင်းတို့ကို ဆာလောင်၍ ဟစ်အော်လျက်ရှိ၏။ သင်ကရော မည်သည့်အရာကို ဆာလောင်နေခဲ့ပါသလဲ။ အကျဉ်းထောင်သည် သံတံခါးကို ဟဖြဲကာ သစ္စာဖောက်များကို ဆာလောင်နေခဲ့၏။ ကမ္ဘာမြေကြီး သင်မည်သည့်အရာကို ဆာလောင်နေခဲ့ပါသလဲ။ မိန်းမပျိုသည် အချစ်ကို ဆာလောင်၍ နှုတ်ခမ်းသည် အနမ်းကို ဆာလောင်ကာ အိနြေ္ဒတစ်ခု၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံရသည့် အနမ်းများက ယနေ့ည ထောင်ဖောက်ပြေးကြလိမ့်မည်ထင်သည်။ နေမွန်းတိမ်းခဲ့ပြီ။ ကောင်းကင်ကြီးကို ဆာလောင်နေသူများအား နံနက်စာကျွေးရန် အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီလား။ သားငယ်သည် မိခင်နို့ကို ဆာလောင်စွာ ငိုယိုနေ၏။ ကျောက်တုံးများ၌ ငိုယိုရန် အကြောင်းမရှိခေျ။

ကျွန်ုပ်အဖို့ ငိုယိုရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံး မဟုတ်ပါ။ မြစ်တို့၏ ပျံသန်းခြင်း အတတ်ပညာမှာ တိမ်တိုက်များသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ မြစ်တစ်စင်းသည် ကျောက်တုံးများကို ဆာလောင်လျက်ရှိ၏။ မြို့၏ ခေါင်မိုးပေါ်၌ တအိအိ ပျံသန်းသွားနေကြသည်မှာ ကျောက်တုံးမဟုတ်ပါ။ တိမ်တိုက်များသာ ဖြစ်ပါသည်။ မြစ်ထဲသို့ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဝုန်းခနဲ ကျသွားသည်ကို သင်တွေ့ဖူးပါသလား။ ကျောက်တုံးများ၏ ရှိုက်သံကိုမူ ကျွန်ုပ် ကြားဖူးခဲ့ပြီ။ ကျွန်ုပ်က သင့်ကို ဆာလောင်လျက် ရှိပါသည်။ ကမ္ဘာမြေကြီးသည် ဆာလောင်မှုထဲသို့ ခုန်ချသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မထင်မှတ်ခဲ့ကြခြင်းမှာ ခေတ်သစ်၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အော်စကာဆုကို ဆာလောင်နေခဲ့သော ကင်မရာများ အချင်းချင်း တဂျွမ်းဂျွမ်း ကိုက်ဝါးစားနေကြ၏။ ထိတ်လန့်သည်းဖို ဇာတ်လမ်းများ၏အနှစ်ချုပ်မှာ ရက်စက်ခြင်းနှင့် ကံကြမ္မာဖြစ်သည်။ ကဗျာဆရာသည် အလွန်အမင်း ဆာလောင်လျက်ရှိ၏။

ဓားတစ်လက်က ထိုသူ့အမည်ကို ထုတ်ဖော်ကာ သူစားသောက်ပါရစေဟု ခွင့်တောင်းလာ၏။ ကံကြမ္မာက ခေါင်းခါမပြလိုက်ဘူးလား။ ရိုးသားမှုက သူအစာကောင်းကောင်း မစားရသည်မှာ မမှတ်မိတော့လောက်အောင် ကြာမြင့်လာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြီ။ ဤသတ္တဝါ အလွန်ဝ၏။

ပစ်မှတ်ကို ဆာလောင်နေသော ရေဒါများက ပါးစပ်ကြီးများအစွမ်းကုန်ဟဖြဲကာ အသာငမ်းငမ်း ဖွေရှာနေကြသည်။ ဆာလောင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်သော ပင်လယ်က သင်္ဘောတစ်စင်းကို ခိုးစားထားလိုက်ပြန်ပြီ။ ဆာလောင်မှုက ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ခုတ်မောင်းကာ သင့်ထံ ဆိုက်ရောက်လာပါလိမ့်မည်။ ပုံမှန်အနေအထားအရ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပွားရမည်ဆိုသော်လည်း ပရိုဂရမ်ထဲ၌ ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးများ ကျရောက်နေခဲ့ပါက သင့်ထံ နောက်ကျနိုင်ပါသည်။ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးက စစ်ပွဲများကို ဆာလောင်နေခဲ့သည်ဆိုလျှင် သင်ကရော မည်သည့်အရာများကို ဆာလောင်နေခဲ့ပါသလဲ။

ကျွန်ုပ်က သင့်ကို ဆာလောင်လျက်ရှိပါသည်။ အတိတ်သည် ပစ္စုပ္ပန်ကို ပြင်းစွာ ဆာလောင်နေခဲ့သည်။ ထို့ထက်ပို၍ ပစ္စုပ္ပန်က အနာဂတ်ကို ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ငတ်မွတ်နေခဲ့ပါသည်။ နာရီတစ်လုံးကို အော့အန်စေသူမှာ မည်သူပါလဲ။

သန့်ရှင်းရေးသမားများကို တင်ဆောင်ကာ အမှိုက်ကားကြီးတစ်စီးမောင်းဝင်လာပြီ။ နေရာတကာမှာ ယာဉ်ထိန်းရဲများ ဝီစီမှုတ်ရန်မလိုပါ။ လေးလံလှသော ခေါင်းတလားကြီးကို ဖွင့်ကြည့်မိသောအခါ မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို အံ့သြဖွယ်ရာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ပွန်ပီလား၊ နဂါစကီလား၊ ဟီရိုရှီးမားလား။ အကြိုက်ခြင်းတူသော သဘာဝတရားနှင့် သိပ္ပံပညာ ဆာလောင်ပုံခြင်းလည်း တူညီလာနိုင်သည်။ သင်မည်သည့်အရာကို ဆာလောင်နေခဲ့ပါသလဲ။ ကျွန်ုပ်က သင့်ကို ဆာလောင်လျက်ရှိပါသည်။ မိုက်မှောင်သောညများက အလင်းရောင်ကို မွတ်သိပ်ဆာလောင်နေခဲ့၏။ နက္ခတ္တပညာရှင်အဖိုးအိုသည် သူ့အမည်ပေးထားသောကြယ်တံခွန်ကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာ ရှာဖွေနေ၏။ ကောင်းကင်သည် မိမိ၏ အရပ်အမောင်းကို တိုင်းထွာပေးမည့်သူအား ကြာမြင့်စွာကပင် စောင့်စားလျက်ရှိ၏။ လှောင်အိမ်တွင်းမှ ငှက်တစ်ကောင်ကမူ ကောင်းကင်ကြီးကို ဆာလောင်ခဲ့ပုံရပါသည်။ သင်ကရော မည်သည့်အရာကို ဆာလောင်နေခဲ့ပါသလဲ။ သုညတစ်လုံး၏ ဆာလောင်မှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၏။ 

မိမိကိုယ်ကို သုညတစ်လုံးထဲသို့ ခုန်ချအဆုံးစီရင်သူမှာ ယန်းပေါဆတ်အစစ်လား။ သုည(သို့မဟုတ်) ဟဖြဲထားသော ကြောက်ဖွယ်လိလိ ပါးစပ်ကြီးထဲသို့ ကမ္ဘာကြီးကို တွန်းချဖို့ သင်တို့ စဉ်းစားထားပြီလား။ မွေးကင်းစကလေးလို တဝါးဝါး ငိုကြွေးနေသော မြို့ငယ်များက ချိုမြိန်သော တိမ်တိုက်များကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်လျက်ရှိ၏။ မြစ်တို့သည် ပျံသန်းခြင်း အတတ်ပညာကို နွေရာသီ၌ လျှို့ဝှက်ထားလေ့ရှိပါသလား။ လျှို့ဝှက်ချက်က သော့တစ်ချောင်းကို ဆာလောင်နေခဲ့ကြ၏။၊ သင်၏အမည်မှာ ခွေးတစ်ကောင် မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ ကျွန်ုပ်၏အမည်မှာ လူဝီ(၁၆) မဟုတ်ပါ။ သူ၏ အမည်မှာ ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်သည် သင်မဟုတ်ပါ။ သူသ် ကျွန်ုပ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ပြဒါးတိုင်တစ်ချောင်းက ရေခဲတုံးများကို ဆာလောင်လျက်ရှိ၏။

လွဲမှားမှုတစ်ခုက ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာဖြင့် သင့်ကို ခုန်အုပ်ရန် စောင့်ဆိုင်း ချောင်းမြောင်းနေသည်။ ကိုလံဘတ်၏ ဘွတ်ဖိနပ်မှာ အမေရိကတိုက်ကို အစောဆုံး ဆာလောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သင်၏ ဘွတ်ဖိနပ်ထဲ မြွေတစ်ကောင်လို မိုက်မဲမှုတစ်ခု ခွေမနေအောင် စစ်ဆေးပါ။ ဥရောပတိုက်က မက်ဒေါနား၏ ပူပူနွေးနွေး အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆာလောင်နေခဲ့ပုံရ၏။ သူမ၏ ညစာစားပွဲသို့ ကျွန်ုပ်တို့ တက်ရောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ သို့ဆိုပါလျှင် သင်မည်သည့်အရာကို ဆာလောင်နေခဲ့ပါသလဲ။ အမှိုက်ကားကြီး ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားပြီ။

ဒိုင်နိုဆော၏ မေးရိုးများက ဒုတိယကမ္ဘာဦးကို ဆာလောင်နေကြစဉ် ကျွန်ုပ်၏အခန်းထဲမှ ကြမ်းပိုးများက အာဒမ်၏ ဒုတိယနံရိုးတစ်ချောင်းကို ဆာလောင်နေခဲ့ကြပြီး ငရဲဘုံက ကမ္ဘာကြီးကို ဆာလောင်နေခဲ့ပုံရပါသည်။ သင်ကရော မည်သည့်အရာကို ဆာလောင်နေခဲ့ပါသလဲ။

မဖြစ်နိုင်ခြင်း တောင်ကုန်းထက်မှာ ဉာဏ်ပညာ အနည်းငယ်ရှိသော သစ်တစ်ပင် ပေါက်ရောက်လာပုံကို စောင့်ကြည့်နေမိသူမှာ ကျွန်ုပ်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်က ထိုအပင်မှ သစ်သီးတစ်လုံးကို ဆာလောင်နေပါသည်။

နေမျိုး

စတိုင်သစ်မဂ္ဂဇင်း၊ ၁၉၉၉-နိုဝင်ဘာ

နေမျိုး

အအေးလွန်ရာစုနှစ် နှင့် အခြားဝတ္ထုတိုများ

ရတနာကောင်းကင်စာအုပ်တိုက်

ပထမအကြိမ် - ၂၀၀၇

ေရစိုေနတဲ့စကဿကူ

ကြ်န္ေတာ္ဟာ မေအာင္ျမင္ေသးတဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ ဇာတ္ေကာင္ေတြဟာ အျမဲဆာေလာင္ ငတ္မြတ္ေနသူေတြပဲ။ ငတ္မြတ္ဆာေလာင္ေနသူေတြကို ဇာတ္ေကာင္အျဖစ္ ေရးရတာ ကြ်န္ေတာ္ပိုျပီး နွစ္သက္အားရတယ္။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္ ကြ်မ္းက်င္တဲ့ ဘာသာရပ္တစ္ခုျဖစ္ေနလို့ပါပဲ။ အဲဒီဘာသာရပ္ကို နွစ္ရွည္လမ်ား ကြ်န္ေတာ္ လိုက္စားခဲ့တယ္။

စားပြဲမွာ သူထိုင္ေနတယ္။ သူ့ေရွ့မွာ ညကမိုးေျကာင့္ ေရစိုျပီး နူးပြေနတဲ့ စကဿကူေတြရွိတယ္၊ ျပီးေတာ့ ဗာဒံသီးအခြံေတြ စားပြဲေအာင္မွာ ျပန့္က်ဲေနတယ္။ စားပြဲမွာ သူထိုင္ေနတယ္။ မေန့ညကတည္းက သူဆာေလာင္ေနခဲ့တယ္။ ခဲတံအတိုကေလးတစ္ေခ်ာင္းကို သူေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္။

ေဟာ... အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ အခန္းေရွ့မွာ စက္ဘီးဘီ(လ္)သံကို ကြ်န္ေတာ္ ျကားလိုက္ရတယ္။ ေရးလက္စ စာရြက္ကို ခဏခ်ထားလိုက္ျပီး အခန္းေရွ့ကို ထြက္သြားလိုက္ေတာ့ စာပို့သမားကို ေတြ့ရတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျကင္နာစြာ ျကည့္ေနပုံပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ မန္နီေအာ္ဒါစာရြက္ေပါ္မွာ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းျပီး ေငြစနည္းနည္းကို ထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ခ်မ္းေျမ့ပါေစဗ်ာဆိုလား ကြ်န္ေတာ္ သူ့ကို ေျပာလိုက္မိေသးတယ္ ထင္တယ္။ ေမာင္မင္းျကီးသားက ကြ်န္ေတာ့္စကားကို အေလးမထားဘဲ စက္ဘီးေပါ္တက္ျပီး ဆက္လက္ နင္းထြက္ခြာသြားပါတယ္။

“ဆရာ ညကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ မစားရေသးဘူး"

စာေရးစားပြဲမွာ ထိုင္လိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္က ေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အိတ္ထဲမွာ ပူပူေနြးေနြး ေငြစကဿကူတခ်ို့ရွိေနျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေငြစကဿကူေတြကို ဘာဆက္လိုပ္ရမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ပဲသိတယ္ဗ်ာ။ စာတိုက္ကိုသြားျပီး ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးဆီကို လွမ္းပို့ရမွာပါကလား။ ေဝးေဝးျမို့ကေလးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးဟာ ကြ်န္ေတာ္ ေပးပို့လိုက္မယ့္ေငြကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ့ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရွာလိမ့္မယ္။

ဗာဒံပင္က အသီးေတြ တုံးသြားျပီ။ သီးခဲ့သမွ်က အကုန္ေျကြသြားခဲ့ျပီ။ ေျကြခဲ့သမွ်က အခြံေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ျပီေလ။ သူစားပြဲမွာ ထိုင္ေနတယ္။ သူ့ေရွ့မွာ ညကမိုးေျကာင့္ စိုျပီးနူးပြေနတဲ့ စကဿကူေတြ ရွိတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ဝါက်နည္းနည္း ထပ္ေရးျပီး စားပြဲက ထလိုက္တယ္၊ ဗာဒံသီးအခြံေလးတစ္ခုကို ေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္။ ညကမိုးေျကာင့္ ေရစိုျပီး နူးပြေနတဲ့ စကဿကူေတြကို ဒီအတိုင္း ပစ္ထားလိုက္တယ္။ စာတိုက္ကို သြားရဦးမယ္ဗ်ာ။

“ဆရာ စားပြဲေပါ္က ေရစိုေနတဲ့စကဿကူေတြမွာ အရသာတစ္ခုခု ရွိမလား"

အခန္းထဲက ထြက္မယ္အလုပ္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္က ေမးတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူဆိုလိုခ်င္တာက ဒီစကဿကူေတြကို ဝါးစားလိုက္ရမလားလို့ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ စာတိုက္ဆီ ထြက္ခဲ့တယ္။ ေရစိုေနတဲ့ စကဿကူေတြကို ဝါးမစားမိခင္ေပါ့။

ေနမ်ိုး

အေအးလြန္ရာစုနွစ္ နွင့္ အျခားဝတဿထုတိုမ်ား

ရတနာေကာင္းကင္စာအုပ္တိုက္

ပထမအျကိမ္ - ၂၀၀၇