အသံတစ္ခု

ဘယ္သူ႔ကို ျငဴစူရမလဲ
အခ်စ္
ၾကမ္းျပင္ေပၚ စာ႐ြက္လြတ္ေတြၾကည့္ကာ
ခပ္တုိးတိုး ေခၚဆိုမိတယ္။
ေလဝင္ေလထြက္ မေကာင္းတဲ့ အခန္းထဲ
ေရာဂါဘယမ်ားေနတဲ့ ပိုးမႊားတစ္ေကာင္ပါ။
ရန႔ံမသင္းေတာ့တဲ့ အေရျပားဥယ်ာဥ္ထဲ
အရာရာ ဦးညြတ္ေနတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္ပါ။
ငါ
ဘာမွ မမွားေသးဘူး။ ။

တင္ကိုလတ္
အမွတ္ ၁၆၊ ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ ၀၈

ေကာ္ဖီတစ္ခြက္

ပူပူေႏြးေႏြးစိတ္ကူးမ်ား
ကိုယ့္စကားနဲ႔ကိုယ္ အေငြပ်ံလို႔
တနဂၤေႏြေန႔ဟာ
ကိုယ္နဲ႔မေတာ္တဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ
ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးဟာ
ဇိမ္ခံပစၥည္းလား
လက္ေမာင္းေသြးလာေသာက္တဲ့ ျခင္ကို
သံခင္းတမန္ခင္း ဆက္ဆံလို႔မျဖစ္
စီးကရက္ျပာမွအစ
စည္းကမ္းတက် ေႄခြခ်ခဲ့ပါတယ္
ညည္းေငြ႔မႈဟာ အေဖာ္မပါ
ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ထိုင္ေစာင့္လို႔
ဒီေန႔ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာလိုေတာ့ပါ။

ၾကည္ေဇာ္ေအး
႐ိုး႐ုိးသားသားသစ္သီး

ငါက ငါ့ ကံၾကမၼာဆီကို သြားတာျဖစ္တယ္

ဝတ္စုံျပည့္ ေလ့က်င့္ဖူးတဲ့
ဥေရာပ ႐ုပ္ရွင္တစ္ကားစာ မရွိတရွိ
ငါ ႀကီးျပင္းခဲ့။

အခု... ၾကားေနရတာက
တ႐ြ႕ေ႐ြ႕အုပ္မိုးထားတဲ့
ေရာင္စုံမိုးတိမ္ေတြၾကားက
ငါ့ ရင္ခုန္သံျဖစ္မယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
သူရဲေကာင္းေတြဟာ
ကိုယ့္လည္ပင္းကိုယ္ ျပန္မလွီးဘူးဆိုရင္
ကိုယ့္အေလာင္းကိုယ္ အသုဘျပန္ပို႔ရဲတယ္ ဆိုရင္
ဒီလိုပဲ ေျပာၾကစို႕။

ဒါဟာ ေနာက္ဆံုးခံကတုတ္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ေတာင္
ဘုရားသခင္ရဲ႕ အေထာက္အပံ့ေတြကို ျငင္းၾက။

ကိုမႈိင္း
အမွတ္ ၁၄၊ ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ ၀၇

ဂြါရာနီကား

ပီကာဆို ဆြဲသြားတာလို႔ေျပာတာပဲ
ကြ်န္ေတာကေတာ့
ဘာရယ္မွန္းမသိဘူး... ဆိုေတာ့
ကမာၻႀကီးက ရယ္ေမာၿပီးေျပာတယ္
ဘယ္သိမွာလဲ
မင္းကိုယ္တိုင္က
အဲဒီပန္းခ်ီကားထဲက တစ္ေယာက္ေပါ့... တဲ့
ဂြါရာနီကား။

စံညိမ္းဦး
အမွတ္ ၆၊ ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ ၀၆

ရယ္ရေမာရ

အားတိုင္းယားတိုင္း ဒီဆံပင္ကိုပဲ
လက္နဲ႔ ထိုးထိုးဖြ
လုပ္စရာက ဒါပဲရွိတာကိုးလို႔ ေျပာရေတာ့မလိုလို
ေၾကာ္ျငာအစီအစဥ္မွာ
ႏုပ်ိဳျခင္းရဲ႕ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ေဆးဝါးေတြကတစ္မ်ိဳး
မ်ိဳးဆက္သစ္တုိ႔ရဲ႕ အရသာအခ်ိဳရည္ေတြကတစ္မ်ိဳး
ကိုယ့္ထက္ အသက္ႀကီးတဲ့အရက္ပုလင္းေတြကတစ္မ်ိဳး
ေျပာျပန္ရင္လည္း
ဓားကို လွ်ာေပၚတင္ေသြးရသလိုျဖစ္ျဖစ္ေန
ပါးပါးေလးဘဲ
အထူအပါးနားမလည္ဘူးလားဘာလားညာလား
ပလက္ေဖါင္းေပၚကစကားကို
ပလက္ေဖါင္းေပၚကလူပဲနားလည္တယ္
စိတ္ကူးတည့္ရာလုပ္တာဆိုလို႔
အ႐ူးနဲ႔ ကေလးႏွစ္မ်ိဳးပဲရွိ
ဒဏ္ရာမက်က္ေသးခင္မွာပင္
ခ်ဳပ္႐ုိးအရင္ေဆြးေဆြးသြား
ဘာမွန္းလည္းမသိဘူး
ျပန္ေတြးမိရင္ ျပန္ရယ္ရတုန္းပဲ။

ၾကည္ေဇာ္ေအး
အမွတ္ ၂၊ ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ ၀၆

ပန္းခ်ီ

ငါ့အူေတြက ေခြးလို သံရွည္ဆြဲအူလို႔
ငါ့အစာအိမ္က စစ္လမ္းေၾကာင္းက်တဲ့ ႐ြာေလးတစ္႐ြာလို။

ငါ့ေက်ာက္ကပ္ေတြက
တဗြမ္းဗြမ္း ေရေတြလွ်ံလို႔။

ငါ့အဆုတ္ေတြက
ဖြတ္ခ်က္ဖြတ္ခ်က္နဲ႔ မီးခိုးတအူအူ
ဘယ္လိုမွ စားသံုးလို႔မရေတာ့ဘူး။

ငါ့အ႐ုိးနဲ႔အဆစ္ေတြဂြိ်ဳင္းထားတဲ့ ဂိြ်ဳင္းနတ္ေတြျပဳန္းေပါ့
ငါ့ခႏၶာ တာဘိုအင္ဂ်င္သူရဲေကာင္းႀကီးေလ...
သူရဲေကာင္းႀကီးတဲ့...
ဘယ္လိုမွ ဆုတံဆိ္ပ္ေတြ မေမွ်ာ္မွန္း
ဘာဆုတံဆိပ္ေတြမွ မရခဲ႔တဲ႔ သူရဲေကာင္းႀကီးေပါ့။

ငါဘယ္ေတာ့မွ လက္နက္မခ်ႏိုင္ဘူးတဲ့
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့
ငါ့မွာ ခ်စရာလက္နက္မရွိလို႔ပါကြယ္တဲ့။ ။

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္အတြက္ မေနႏိုင္လို႔ေရးတဲ့ကဗ်ာ

မိုးေတြ႐ြာေပါ့
အဲသလို မိုးေတြ႐ြာတုန္းတစ္ေန႔မွာ
ေဖာ္ေဝးဟာ
ထြက္ခြာသြားပါတယ္။

အဲသလို မိုး႐ြာတုန္းမွာပဲ
ကိုေလးေအာင္လည္း
ထြက္ခြာသြားခဲ့ပါတယ္။

ခုတစ္ခါ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္
သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ေခ်ာႏြယ္
ႏွစ္ေပါင္း သုံးဆယ္ေက်ာ္
ငါတို႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကရာမွ
မင္းထြက္ခြာသြားေပါ့။

သူဟာ သူ႔ကိုယ္သူ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား
ျဖစ္မယ္လို႔ တကယ္ထင္ခဲ့တယ္။

အဲဒါေၾကာင့္
ငါတို႔ ရယ္ခဲ့ၾကတယ္။

သူဟာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို
အၿမဲမနာလိုရွိခဲ့တယ္။

အဲဒါေၾကာင္းလည္း
ငါတို႔ ရယ္ခဲ့ၾကတယ္။

သူဟာ အမ်ားသိကဗ်ာဆရာေပါ့
ဒါေပမယ့္ အဲဒီထက္မက
သူျဖစ္ခ်င္ခဲ့လို႔
ကဗ်ာေတြ အမ်ားႀကီး ေရးခဲ့တယ္။

ငါတို႔ ကဗ်ာေတြအမ်ားႀကီး
ဖတ္ခဲ့ရတယ္။

အဲသလို ရယ္ေစ
ကဗ်ာေတြ ဖတ္ရေစတဲ့...
... အဲဒီ့ေနရာမွာ
ငါ့ကဗ်ာဟာ ရပ္သြားတယ္။

ငါ ဘာဆက္ေရးရမလဲ
ဟိုေရွးေရွးက စာဆိုေတာ္ႀကီးေတြလို
ငါ့ကေလာင္ကို ခဏခ်
ေငးတိေငးရာ ေငးရတယ္။

ဪ...ေမာင္ေခ်ာႏြယ္
သူဟာ အဆင္မေျပခဲ့ပါ
မတည္ၿငိမ္မႈထဲမွာ
ေဆာင္တည္ရာမရခဲ့ပါဘူး။

ဖန္ခြက္တစ္ခြက္နဲ႔
အရက္တစ္ခြက္တစ္ခြက္နဲ႔
ေသြးတစ္စက္တစ္စက္နဲ႔
ဘဝ တဆတ္ဆတ္ ကတုန္ကယင္နဲ႔
ျငင္းပယ္ခံရမႈနဲ႔
လွည့္လည္ေတာင္းခံရမႈနဲ႔
တစ္ကိုယ္လုံးထိုးအပ္လိုက္ရမႈနဲ႔
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ပါးလ်ားေသးေသးေလး
ေသးေသးေလး အစက္ေလးတစ္စက္
အစက္တစ္စက္။

အဲဒီအစက္ေလးတစ္စက္အထိ
ကဗ်ာေတြ ေရးထြက္ခဲ့ေသးတယ္။

ဪ... သူငယ္ခ်င္း
ခုလည္း
မိုးေတြမည္းလို႔
မိုးေတြ႐ြာေပါ့။

'သူငယ္ခ်င္းေသရင္ ကိုယ္ငိုမွာပါ'ဆိုတဲ့
သူငယ္ခ်င္း
မင္းေသေတာ့ ငါငိုမထြက္ခဲ့ပါ
ငိုမယ္ဆို ငိုစရာေတြ မဆန္႔မၿပဲပဲ
ငါတို႔ဘဝေတြမွာ
ငါတို႔ရဲ႕ ပက္ပက္စက္စက္ ဘဝေတြမွာ။

အိမ္မွာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္
တိမ္ျပာထဲ ေခါင္းအုံးတစ္လံုး
မင္း အပူအပင္ကင္းစြာ အိပ္စက္ရပါေစသား။

ရယ္စရာပါ သူငယ္ခ်င္း
ငိုစရာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္
လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ မူးတိုင္း႐ြတ္ျပတယ္
"မင္းတို႔ေျပာေတာ့ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း
ကြယ္လြန္ၿပီဆို
ခု... ဘယ္မွာရွိေတာ့လို႔တုန္း" တဲ့
ျပက္လုံးပါ။

ဟုတ္ပါတယ္
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ မရွိေတာ့ပါ။

ဪ... သူငယ္ခ်င္း
ခုလည္း
မိုးေတြမည္းလို႔
မိုးေတြ႐ြာေပါ့။ ။

ေအာင္ခ်ိမ့္
စက္တင္ဘာ၊ ရနံ႕သစ္၊ ၂၀၀၃

ခင္ဝမ္းအတြက္ကဗ်ာ

သူမေပ်ာ္ဘူးဆိုတာ
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

ေငြစရႊင္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာအျဖစ္နဲ႔ေတာင္
မေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဘူးလား
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

'အေဖ့သြား ေရထဲမွာအိပ္တယ္'
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

'ျပည္မွာေဆာင္း' 'ေကာလိပ္ေန႔ရက္မ်ား'
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

ေနာက္ဆုံး 'မိုက္ကယ္ေဖးလ္'လို'စပေရး'ပက္ခဲ့တယ္
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

ေမာင္ဒီရဲ႕သူငယ္ခ်င္း
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

ငါမေပ်ာ္ရႊင္ပုံ
သူရိပ္မိခဲ့သလို
သူမေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တာ
ငါသိခဲ့ပါရဲ႕။

ငါတို႔ဟာ မတိုင္ပင္ပဲအတူတူ
ကိုယ့္ေထာင့္မွကိုယ္
မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ရွာေတြ႕ခဲ့ၾက
ကြ်မ္းျပန္ခဲ့ၾက။

ငါတို႔ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ၾကတယ္
'ေသမႈ'ဟာ ႐ႈင္သန္ေနၿပီး
'႐ႈင္မႈ'ဟာ ေသဆုံးေနတယ္
ငါတို႔ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ၾကတယ္။

ခုေတာ့
ေႂကြေပါ့။

ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္ထဲေရာက္မွ
ေႂကြေပါ့။

အလို၊ အဲဒီေႂကြတဲ့ၾကယ္ဟာ
'ခင္ဝမ္း'အမည္တပ္္ရမွာပါလား။

ငါက ကဗ်ာဆရာ
ဒီတိုင္းျပည္မွာ ကဗ်ာဆရာ
အခက္အခဲမ်ား
ခလုတ္ကန္သင္းအတိုက္မ်ားတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ဒီကဗ်ာ
ငါ့အေၾကာင္းပါ ငါထည့္စပ္လိုက္ပါရဲ႕။

ေအာင္ခ်ိမ့္
ယေန႔ေခတ္၊ ေဖေဖၚဝါရီ ၂၂၊ ၂၀၀၀

ေျမခ်စ္သူကို လိုက္ပို႔ၾကျခင္း

တို႔ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေဝးၾက
နီးေပမယ့္ ေဝးၾက
ေဝးေသာ္ ပို၍ေဝးၾက
ႏွစ္ေယာက္အိပ္ခုတင္ေပၚ လင္မယားေဝးၾကသလို
ေခတ္ႀကီးတစ္ေခတ္လံုးျခားခဲ့သလို
ေဝးၾက။

အေပၚယံဆိုေပမယ့္ အေပၚယံမွာပဲ က်ဆုံးခဲ့ၾကတယ္
ယင္ေကာင္ေတြလိုအမ်ားအျပား
ႏွစ္ေတြလက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ၾက႐ုံ
ေသေတာ့
အံ့အားသင့္ရ
မေသခင္ လွည့္မၾကည့္ႏိုင္ၾက
သုတ္သီးသုတ္ပ်ာ ပ်ာယာခတ္ၾက။

စက္ေတြ ေခြးသြားစိပ္ပြန္းသလို
ထစ္အခဲ့ၾက။

ငိုစရာ ရယ္စရာဟာ သိပ္မကြဲျပားေတာ့
ေယာင္န ခဲ့ၾက။

သစ္႐ြက္တစ္႐ြက္ ညႈိးႏြမ္းစြာ တြားသြားခဲ့တယ္။
လူတစ္ေယာက္ အားနည္းစြာ ရွပ္တုိက္ခဲ့တယ္။

ရွင္ခဲ့တယ္
ေသခဲ့တယ္
တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္း
လမ္းသလားခဲ့တယ္။

လမ္းသလားရင္း လမ္းမွာ
လမ္းေပ်ာက္ခဲ့တယ္။

လမ္းသလားရင္း လမ္းမွာ
ေတာေမွာက္ခဲ့တယ္။

လြဲမွား
အဖာ အစပ္ အျပစ္မ်ားလွတဲ့
ဒီဘဝ ဒီခႏၶာ ဒီ႐ုပ္
ခ်ဳပ္႐ုိးျပတ္ခဲ့ေပါ့။

သူေသခဲ့တယ္
လူေသခဲ့တယ္
၁၉၉၇ ေႏြႀကီးမွာ
သူေသခဲ့ပါေပါ့။

႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကားလို
႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကားဟာၿပီးခဲ့ၿပီး
ေနာက္ထပ္ ႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကား
ေခါင္းတိုင္ထိပ္မီးခိုးမ်ား။

မႏိုင္ဝန္ထမ္းထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕ လက္ဘက္ရည္ပူပူကို
ေႏြးေအာင္ သူ မႈတ္ေသာက္ခဲ့တယ္။

ဘဝႀကီးရဲ႕ တစ္ဖက္သတ္ ႐ႈံးပြဲမ်ားအတြက္
သူထိုက္ထိုက္တန္တန္ ေဝစုရခဲ့တယ္
အဲဒီေဝစုအတြက္ျဖင့္
သူ တာဝန္ေက်ခဲ့ပါရဲ႕။

ေအာင္ခ်ိမ့္
စက္တင္ဘာ၊ ရနံ႔သစ္၊ ၁၉၉၇

ကြ်ႏု္ပ္ဘက္က ကိစၥမ်ား

ဒီအသီးကို ဘယ္အပင္က
ခူးသလဲလို႔ သင္တို႔ငါ့ကိုေမးၾက။

ဒီအကႌ်ကိုဘယ္ဆိုင္က
ခ်ဳပ္ခဲ့သလဲလို႔ သင္တို႔ငါ့ကိုေမးၾက။

ဒီသရဖူကို ဘယ္သူက
ေဆာင္းေပးခဲ့သလဲလို႔ သင္တို႔ငါ့ကိုေမးၾက။

ေမခြန္းမ်ားဟာ
လွ်ာမ်ားကို အပ်င္းေျပေစတယ္။

ငါ့မွာ...
ဝွက္ထားတ့ဲ ေတာင္ပံတစ္စုံရွိတယ္။

ငါ့မွာ...
ဝွက္ထားတဲ့ ေကာင္းကင္တစ္ခုရွိတယ္။

သစၥာနီ၊ မိုးေဝ၊ ၁၉၈၇။
မိမိအေရျပားမွ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္းကဗ်ာစာအုပ္၊ စာ ၁၆