> သီဟသူ [dot] blogspot [dot] com: ငါ့ကိုတစ္ေယာက္တည္း ပစ္ထားၾကတယ္

Dec 12, 2010

ငါ့ကိုတစ္ေယာက္တည္း ပစ္ထားၾကတယ္

ငါ့ကို တစ္ေယာက္တည္း ပစ္ထားၾကတယ္။ ငါ့အခန္းထဲမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း။ စားပြဲေပၚမွာ သူတို႔ေပးပို႔ထားတဲ့ ညစာကေအးစက္လို႔။ ပိုးဟပ္တစ္ေကာင္က ညစာပန္းကန္ေပၚ ေလွ်ာက္သြားေနတယ္။ သူတို႔ တဝါးဝါးရယ္သံေတြ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ငါ့အခန္းထဲကို ခပ္သဲ့သဲ့ ဝင္လာၾကတယ္။ ငါဆီးသြားခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါထလို႔မရဘူး။ ဆီးအိုးကို သူတို႔မသြန္ပဲထားတာ ႏွစ္ရက္ေတာ့ရွိျပီ။ ငါဖတ္ခ်င္ရင္ ဖတ္ႏိုင္ေအာင္လို႔ စာအုပ္ေတြ သူတို႔ပို႔ေပးထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါၾကာၾကာအာရုံမစိုက္ႏိုင္ဘူး။ စာအုပ္ေတြကို ငါသိပ္ဖတ္ခဲ့တာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ဖတ္သလဲဆိုရင္ ငါကိုယ္တိုင္ စာအုပ္တစ္အုပ္ ျဖစ္လာတဲ့အထိ ဖတ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုအခ်ိန္မွာ ငါဟာ ဘယ္သူမွ မဖတ္ခ်င္ေတာ့တဲ့ စာအုပ္ေဟာင္းတစ္အုပ္ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ။ သူတို႔ တဝါးဝါးရယ္သံေတြနဲ႔အတူ လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးသံေတြပါ ပိတ္ထားတဲ့ျပတင္းကိုျဖတ္ျပီး ငါ့အခန္းထဲဝင္လာျပန္တယ္။ ပိုးဟပ္က ညစာပန္းကန္ေပၚ ေလွ်ာက္သြားေနတုန္းပဲ။ ေအးစက္ေနတဲ့ညစာ မသိုးခင္ ငါစားျဖစ္လိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ ငါသူတို႔ကို တစ္ခုခုေျပာခ်င္တယ္။ အေတြးအေခၚေတြ၊ ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီေတြ အေရးပါအရာေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ရွိတယ္ဆိုတာ ျဖစ္ျဖစ္၊ အေတြးအေခၚေတြ၊ ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီေတြ သုံးမရတဲ့အခ်ိန္ရွိတယ္ဆိုတာျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ သူတို႔ငါ့ကို ေဖာင္တိန္နဲ႔ စာရြက္ေတြေပးထားတယ္။ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ ငါ့လက္က ေဖာင္တိန္တစ္ေခ်ာင္းကို ျမဲေအာင္ မကိုင္ႏိုင္ဘူး။ စာရြက္လြတ္ေတြကိုၾကည့္ရတာ စိတ္သက္သာရာ နည္းနည္းရလာသလိုပဲ။ ငါသိထားတာေတြဟာ လူႏွစ္ေယာက္စာေလာက္ သိထားတာဆိုေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ ငါ့ကိုဆြဲေဆာင္ႏိုင္တာဟာ ဗလာစာရြက္ေတြပဲျဖစ္လိမ့္မေပါ့။ ငါ့ကိုတစ္ေယာက္ထဲ ပစ္ထားၾကတယ္။ အခန္းထဲမွာ ငါရယ္၊ ပိုးဟပ္တစ္ေကာင္ရယ္၊ ၾကမ္းပိုးေတြရယ္၊ ျပီးေတာ့ ပင့္ကူႏွစ္ေကာင္ရယ္ေလ။ ပိုးဟပ္က ညစာပန္းကန္ကိုစြန္႔ခဲ့ျပီး၊ အခန္းေထာင့္က ဆပ္ျပာခဲဆီေရာက္သြားတယ္။ ဆပ္ျပာခဲကို ကိုက္ဝါးစားေနတယ္။ သူတို႔ဆီက ရယ္သံေတြ အခန္းတံခါးကိုျဖတ္ျပီး ခပ္သဲ့သဲ့ဝင္လာျပန္တယ္။ ရယ္ေနတာဟာ ငိုေနတာထက္စာရင္ ပိုေကာင္းမွာေပါ့လို႔ ငါ့လည္း ဟိုတုန္းကေတာ့ ထင္ခဲ့ဖူးပါရဲ႕။

ေနမ်ိဳး
၂၀၀၂၊ ၁၀၊ ၂
ည ၉း၂၅ နာရီ

ေနမ်ိဳး
ျမည္ေနတဲ့ထရမ္းပက္ (ဝတၳဳတိုငယ္စု)
ပထမအႀကိမ္၊ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၀၆
မိုးေကာင္းစာအုပ္တိုက္