> သီဟသူ [dot] blogspot [dot] com: စႏၵရားတီးျခင္း

Jun 28, 2010

စႏၵရားတီးျခင္း

ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အစြန္အဖ်ားမွာ လူသူအေရာက္အေပါက္ နည္းလွတဲ့ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတစ္ခုရွိတယ္။ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းထဲမွာ စႏၵရားအိုႀကီးတစ္လုံးရွိရဲ႕။ စႏၵရားအိုႀကီးဟာ ေဆးေရာင္ေတြမွိန္ေဖ်ာ့ၿပီး ဖုန္မႈန္႔ေတြ အထပ္ထပ္တင္ေနတယ္။ စႏၵရားအိုႀကီးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ပင့္ကူေတြအိမ္ဖြဲ႕ေနၾကတယ္။ အမ်ိဳးအမည္မသိရတဲ့ ပိုးေကာင္ငယ္ငယ္ကေလးေတြဟာ စႏၵရားအိုႀကီးထဲမွာ ပုန္းခိုေနတတ္ၾကၿပီး ညအခါမွာ အျပင္ကိုထြက္ကာ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းအႏွံ႔ ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းထဲမွာ ဓမၼဆရာမရွိေတာ့တာၾကာပါၿပီ။ စႏၵရားအိုႀကီးကိုလည္း တီးခတ္သူမရွိခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ ပင္လယ္ရပ္ျခားခရီးေဝးကေန ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းဆီကို ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး စႏၵရားအိုႀကီးေရွ႕ကို ေရာက္သြားတယ္။ သူဟာ စႏၵရားအိုႀကီးကိုျမင္ေတာ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ တီးခတ္ဦးမယ္လို႔ ဆႏၵျဖစ္ေပၚလာတယ္။ လူငယ္ေလးက ဖုန္မႈန္႔ေတြကို ခါထုတ္လိုက္ၿပီး စႏၵရားအိုႀကီးရဲ႕အဖုံးကို ဖြင့္လိုက္တယ္။ ကြ်ီ .. ခနဲျမည္သံရဲ႕အဆုံးမွာ လူငယ္ေလးရဲ႕ ေသြးေရာင္လႊမ္းၿပီး သြယ္လ်တဲ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြဟာ စႏၵရားအိုႀကီးရဲ႕ ခလုတ္ေတြေပၚ ေရာက္သြားတယ္။ စႏၵရားအိုႀကီးဆီက အံ့ဖြယ္ေတးသံ ထြက္ေပၚလာရဲ႕။
                     “ငါ့ကို မတီးခတ္ၾကပါနဲ႕ကြာ၊ ငါေနမေကာင္းပါ ... အို ... ငါ့ကို မတီးခတ္ၾကပါနဲ႔ကြာ၊ ငါေနမေကာင္းပါ ...” တဲ့။

ေနမ်ိဳး
၂၀၀၂၊ ၉၊ ၁၇
ညေန ၅း၂၄ နာရီ

ေနမ်ိဳး
ျမည္ေနတဲ့ထရမ္းပက္ (ဝတၳဳတိုငယ္စု)
ပထမအႀကိမ္၊ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၀၆
မိုးေကာင္းစာအုပ္တိုက္