> သီဟသူ [dot] blogspot [dot] com: သူအေဝးကို ပ်ံသန္းသြားတယ္

Jul 10, 2010

သူအေဝးကို ပ်ံသန္းသြားတယ္

သူတို႔အားလုံး ဝကၤပါထဲမွာ ေနထိုင္ၾကတယ္။ သူတို႔ အေဖ၊ သူတို႔ အဘိ္ုး၊ အဘြား၊ သူတို႔ဘိုးေဘးေတြလည္း ဝကၤပါထဲမွာပဲ ေနထိုင္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဝကၤပါဆိုတာ က်ယ္ဝန္းေကာက္ေကြ႕ၿပီး ဒီေနရာကိုပဲ ျပန္ျပန္ ေရာက္တတ္တယ္ဆိုတာ သူတို႔ကေလးဘဝကတည္းက သိထားခဲ့ၾကၿပီ။ ေနာက္ထပ္ သူတို႔သိထားတဲ့ အသိတစ္ခုကေတာ့ ဝကၤပါဆိုတာ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အမည္ျဖစ္တယ္ဆိုတာေပါ့။ သူတို႔ဟာ သူတို႔ၿမိဳ႕ကို ခ်စ္ၾကတယ္ေလ။ သူတို႔ၿမိဳ႕ဟာ အလြန္ထူထဲတဲ့ သတၱဳနံရံေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတာေပါ့။ ဒါကိုသူတို႔ ဂုဏ္ယူၾကတယ္။ လူတစ္ေယာက္ သူ႔အိမ္ကထြက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လိုက္တာနဲ႔ ဝကၤပါထဲ ေရာက္သြားေတာ့တာပဲ။ သူဟာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိမ္ကို ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘူး။ ဒီလို သာဓကေတြဟာ သူတို႔ၿမိဳ႕မွာ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ဖူးတာေပါ့။ တခ်ိဳ႕လူငယ္ေတြက ဝကၤပါဟာ ဘယ္ေလာက္က်ယ္ေလမလဲလို႔ စူးစမ္းၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ ကြန္ပါဘူးေတြ၊ အေဝးၾကည့္ မွန္ေျပာင္းေတြ၊ သံလိုက္အိမ္ေျမႇာင္ေတြနဲ႔ စူးစမ္းမႈခရီးစဥ္ကို စတင္ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ဟာလည္း ဝကၤပါထဲကို ေရာက္သြားၾကတာပါပဲ။ အေၾကာင္းက သူတို႔ကိုယ္တိုင္ဟာ ဝကၤပါထဲမွာ ေနထိုင္ၾကတာကိုး။ စူးစမ္းစြန္႔စားသူ လူငယ္ေတြဟာ သူတို႔အမည္ေတြကို သတၱဳနံရံေတြမွာ ေရးထိုးထားခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔စူးစမ္းမႈဟာ အခ်က္အလက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ရၿပီလဲ။ သူတို႔စြန္႔စားမႈဟာ ဘယ္ေလာက္ေအာင္ျမင္ၿပီလဲ။ သူတို႔ဘယ္ေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ၾကမလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာမျပႏိုင္ၾကဘူး။ သတၱဳနံရံနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ဟာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ တိမ္းမူးဖြယ္ ဆြဲေဆာင္မႈေတြကလည္း မ်ားလွေပသကိုး။ ၿမိဳ႕ကိုကာရံထားတဲ့ သတၱဳနံရံႀကီးရဲ႕ အျပင္ဖက္မွာ ဘာေတြရွိမလဲလို႔ လူငယ္ေတြဟာ အသက္ (၂၀) အရြယ္မွာ ေမးေလ့ရွိၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ ဒီထက္ပိုၿပီး ႀကီးျပင္းသြားၾကတဲ့အခါ သူတို႔ေမးခြန္းကို သူတို႔ေမ့သြားၾကေတာ့တာပဲ။ အဲဒီေမးခြန္းကို ေမးရင္ လူႀကီးသူမေတြက မႀကိဳက္ၾကဘူး။ မတတ္သာတဲ့အဆုံးမွ သူတို႔ေျဖၾကရဲ႕။ သူတို႔အေျဖကေတာ့ သတၱဳနံရံႀကီးရဲ႕ ဟုိတစ္ဖက္မွာ မည္းေမွာင္ၿပီး သိပ္နက္တဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးႀကီးေတြသာ ရွိေတာ့သတဲ့။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္နဲ႔ ဝကၤပါထဲကို ရဲရဲတင္းတင္း ထြက္ခြာလာတယ္။ သတၱဳနံရံေတြေပၚက အမည္နာမေတြကို ဖတ္တယ္။ သူ႕မွတ္တမ္းစာအုပ္ထဲမွာ ေျမပုံၾကမ္းေတြ ေရးဆြဲတယ္။ ညအခါ အလြန္အမင္း ေအးစက္လာတဲ့ သတၱဳနံရံႀကီးေတြကို ပူေႏြးလာေအာင္ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာနဲ႔ ပြတ္တိုက္တယ္။ သတၱဳနံရံႀကီးရဲ႕ ဟိုတစ္ဖက္မွာ သူပုံေဖာ္ထားတာထက္ ပိုၿပီးေကာင္းမြန္ျပည့္စုံတဲ့ အသစ္တစ္ခုရွိမယ္လို႔ သူက ယုံသူျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါက လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ အေတာင္ပံေတြေပါက္လာၿပီး အေဝးကို ဟိုးအေဝးႀကီးကို ပ်ံသန္းသြားတယ္လို႔ လူႀကီးသူမေတြက ေနာင္အခါမွာ ေျပာစမွတ္ျပဳၾကတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေခြးကေလးကေတာ့ ဒီေန႔အထိ ဝကၤပါထဲမွာ မဆုံးႏိုင္ေအာင္ လွည့္လည္ရင္း က်န္ရစ္ေတာ့ရဲ႕။

ေနမ်ိဳး
၂၀၀၂၊ ၁၀၊ ၁
ည ၁၀ နာရီ ၅ မိနစ္အလို

ေနမ်ိဳး
ျမည္ေနတဲ့ထရမ္းပက္ (ဝတၳဳတိုငယ္စု)
ပထမအႀကိမ္၊ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၀၆
မိုးေကာင္းစာအုပ္တိုက္